Περιλήψεις

Χρυσοβαλάντης Τουτζιάρης
Ουρολόγος
Συμπτώματα από το κατώτερο ουροποιητικό, ποιότητα ζωής και σεξουαλική λειτουργία σε ασθενείς με καλοήθη υπερπλασία του προστάτη πριν και μετά Millin προστατεκτομή. Προοπτική μελέτη
Χρυσοβαλάντης Τουτζιάρης, Σπυρίδων Καμπάνταης, Λεωνίδας Λασκαρίδης, Σταύρος Ιωαννίδης, Γεώργιος Δημητριάδης, Βασίλειος Κατσίκας

A’ Ουρολογική Κλινική Α.Π.Θ., Γ.Ν.Θεσσαλονίκης ¨Γ.Γεννηματάς¨

Σκοπός: Δεδομένης της έλλειψης στοιχείων στη διεθνή βιβλιογραφία σχετικά με την επίδραση της Millin προστατεκτομής στη σεξουαλική λειτουργία έγινε προσπάθεια να εκτιμηθούν τα συμπτώματα από το κατώτερο ουροποιητικό (LUTS), η σεξουαλική λειτουργία και η ποιότητα ζωής σε ασθενείς με καλοήθη υπερπλασία του προστάτη (ΚΥΠ), πριν και μετά Millin προστατεκτομή, χρησιμοποιώντας το ερωτηματολόγιο IPSS και IIEF-15.

Υλικό και μέθοδος: 15 ασθενείς με ΚΥΠ (μ.ο. ηλικίας 68 ετών) υπεβλήθησαν σε δακτυλική εξέταση, διορθικό υπέρηχο, μέτρηση PSA, και ουροροομετρία. Τα συμπτώματά τους και η στυτική τους λειτουργία εκτιμήθηκαν πριν και 6 μήνες μετά το χειρουργείο, με το διεθνή δείκτη προστατικών ενοχλημάτων (IPSS) και το διεθνή δείκτη στυτικής λειτουργίας (IIEF) αποτελούμενο από 15 ερωτήσεις αντίστοιχα. Η ποιότητα ζωής εκτιμήθηκε με μία μόνο γενική ερώτηση.

Αποτελέσματα: Η ηλικία αποτέλεσε σημαντικό προγνωστικό παράγοντα για τα LUTS και τη στυτική λειτουργία. Μετά την προστατεκτομή σημειώθηκε σημαντική βελτίωση τόσο στα ερεθιστικά όσο και στα αποφρακτικά συμπτώματα καθώς και στην ποιότητα ζωής. Συγκριτικά αποτελέσματα όσον αφορά στη σεξουαλική λειτουργία, δεν έδειξαν αξιόλογη μεταβολή προ και μετεγχειρητικά, όμως υπήρξε σημαντική αύξηση της επιθυμίας και της συνολκής ικανοποίησης (p=0,035).

Συμπέρασμα: Η συνδυασμένη χρήση του IPSS και IIEF επιτρέπει την εκτίμηση της σχέσης της ηλικίας με τα προστατικά ενοχλήματα και τη σεξουαλική λειτουργία. Η ηλικία μπορεί να θεωρηθεί ένας άμεσος αλλά και έμμεσος (σχετιζόμενος με την ΚΥΠ), προγνωστικός παράγοντας για τη σεξουαλική λειτουργία. Η Millin προστατεκτομή βελτιώνει τα αποφρακτικά συμπτώματα, τη σεξ. επιθυμία, τη συνολική ικανοποίηση και την ποιότητα ζωής. Αντίθετα η στύση, ο οργασμός και η ικανοποίηση από τη συνουσία δεν επηρεάζονται.
Σωτήρης Ανδρεαδάκης
Ουρολόγος
micro TESE - μικροχειρουργική βιοψία όρχεος για ανεύρεση και λήψη σπέρματος Σωτήρης Ανδρεαδάκης Χειρουργός Ουρολόγος, FEBU - Ιδιωτικό ιατρείο, Κιλκίς
micro TESE - μικροχειρουργική βιοψία όρχεος για ανεύρεση και λήψη σπέρματος
Σωτήρης Ανδρεαδάκης
Χειρουργός Ουρολόγος, FEBU - Ιδιωτικό ιατρείο, Κιλκίς

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΝΤΕΟ

Σκοπός: παρουσίαση της μεθόδου της μικροχειρουργικής βιοψίας όρχεος για ανεύρεση σπέρματος σε ασθενείς με μη αποφρακτική αζωοσπερμία.

Υλικό: στο συγκεκριμένο βίντεο παρουσιάζεται περίπτωση ασθενούς με μη αποφρακτική αζωοσπερμία, 28 ετών, με τιμές τεστοστερόνης οριακά κάτω του κατώτερου φυσιολογικού ορίου και FSH διπλάσια από την ανώτερη φυσιολογική τιμή. LH φυσιολογική. Καρυότυπος χωρίς ανάδειξη χρωμοσωμικών ανωμαλιών, δεν έγινε έλεγχος Υ-μικροελλείψεων. Φαινότυπος και δευτερογενή χαρακτηριστικά φύλου φυσιολογικά. Η ιστολογική επέδειξε εκτεταμένη πλήρη απλασία του ορχικού επιθηλίου και λίγες εστίες σπερματογένεσης, από όπου έγινε κρυοσυντήρηση γενετικού υλικού (με παρουσία αρκετών ώριμων σπερματοζωαρίων) επαρκές για 2-3 κύκλους ICSI.

Περιγραφή: Αφού απελευθερωθεί ο όρχις, επισκοπείται σε μεγέθυνση για τον εντοπισμό σχετικά ανάγγειων περιοχών στον ίδιο ελυτροειδή χιτώνα, και πραγματοποιείται εκτεταμένη διατομή που αποκαλύπτει μεγάλο τμήμα του ορχικού παρεγχύματος. Ακολούθως γίνεται προσεκτική διερεύνηση του ορχικού ιστού που διινίζεται εις βάθος, κάτω από υψηλή μεγέθυνση με το χειρουργικό μικροσκόπιο, για την ανεύρεση σπερματικών σωληναρίων με φυσιολογικό μέγεθος, μορφολογία και υφή. Πραγματοποιείται εκλεκτική εξαίρεση των σωληναρίων αυτών, ενώ αν δεν ανευρεθούν τέτοια σωληνάρια, γίνεται εξαίρεση τυχαίων σωληναρίων σε μικρές ποσότητες για εξέταση. Ο εμβρυολόγος βρίσκεται στο χειρουργείο και ελέγχει άμεσα τον ιστό που εξαιρείται για την παρουσία σπερματοζωαρίων. Εάν το μέγεθος του όρχεος το επιτρέπει, μπορεί να πραγματοποιηθεί και δεύτερη ευρεία τομή για έλεγχο κατά το δυνατόν μεγαλύτερου τμήματος του ορχικού παρεγχύματος.

Συζήτηση: Η ανάπτυξη της μεθόδου της μικρογονιμοποίησης (ICSI) επέτρεψε σε άνδρες με μη αποφρακτική (εκκριτική) αζωοσπερμία να έχουν την ευκαιρία να γίνουν βιολογικοί πατέρες. Γνωρίζουμε πως άνδρες πλήρως αζωοσπερμικοί, ακόμα και με τιμές FSH πολλαπλάσιες της φυσιολογικής, συχνά διατηρούν κάπου μέσα στους όρχεις τους μικρές εστίες σπερματογένεσης. Αυτές οι εστίες που μπορεί να παράγουν λίγα σπερματοζωάρια, μπορούν να προσπελαστούν μόνο με ανοικτή βιοψία όρχεος. Επί μακρόν, αλλά ακόμη και σήμερα σε μεγάλο βαθμό, χρησιμοποιούνταν μόνο η κλασσική βιοψία όρχεος, που έχει πρόσβαση μόνο στον ορχικό ιστό που βρίσκεται επιφανειακά κάτω από τον ίδιο ελυτροειδή χιτώνα του όρχεος και μόνο στο σημείο της μικρής τομής. Η εξέλιξη στον τομέα της ανεύρεσης σπέρματος σε αζωοσπερμικούς άνδρες μη αποφρακτικής αιτιολογίας, είναι η μικροχειρουργική λήψη, η οποία πραγματοποιείται με εξερεύνηση του ορχικού ιστού σε βάθος και με τη βοήθεια χειρουργικού μικροσκοπίου, με ισχυρή μεγέθυνση Χ10-Χ25. Είναι ενδεικτικό για το πλεονέκτημα της μεθόδου έναντι της κλασσικής βιοψίας, ότι με τη micro TESE ανευρίσκεται σπέρμα σε ποσοστό ως και >50% σε άνδρες που είχαν υποβληθεί σε κλασσική βιοψία και δεν είχαν βρεθεί σπερματοζωάρια.
Τα πλεονεκτήματα της μικροχειρουργικής έναντι της κλασσικής βιοψίας είναι τα εξής:
1) Αναγνώριση (με τη χρήση της μεγέθυνσης) ανάγγειας περιοχής για πιο αποτελεσματική αιμόσταση και σεβασμό της αιμάτωσης του οργάνου 2) Δυνατότητα ανεύρεσης με σχετική ευκολία και σε μικρό χρόνο των σπερματικών σωληναρίων στα οποία έχουμε σπερματογένεση (αν φυσικά υπάρχουν): τα σωληνάρια αυτά έχουν μεγαλύτερη διάμετρο και διαφορετικό χρώμα και υφή από εκείνα που δεν παράγουν σπερματοζωάρια. 3) Σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας ανεύρεσης σπέρματος ( πρώϊμα αποτελέσματα: κλασσική 30 vs μικροχειρουργική 47%) 4) Ελαχιστοποίηση της πιθανότητας βλάβης της αιμάτωσης του όρχεος και επομένως προφύλαξη από τον πόνο και την ατροφία λόγω αυξημένης ενδοορχικής πίεσης, καθώς και επίτευξη πιο καθαρού από αίμα βιοπτικού υλικού 5) Αφαίρεση σημαντικά μικρότερης ποσότητας ορχικού ιστού και αντίστοιχα μικρότερη πιθανότητα για ανεπάρκεια ανδρογόνων λόγω πρωτοπαθούς ορχικής βλάβης, η οποία είναι συχνή σε ασθενείς με μη αποφρακτική αζωοσπερμία, μετά από επανειλημμένες βιοψίες

Πίνακας: Σύγκριση αποτελεσμάτων micro TESE - κλασσικής βιοψίας στην ανεύρεση σπέρματος
Κλασσική βιοψία micro TESE
Συνολικά 16.7 - 45 % 48 - 63 %
Αναστολή ωρίμανσης 35 % 75 %
Μόνο κύτταρα Sertoli 6 % 33.9%

Συμπέρασμα: η μικροχειρουργική λήψη σπέρματος είναι η μέθοδος εκλογής για άνδρες με μη αποφρακτική αζωοσπερμία, αφού σέβεται περισσότερο την αιμάτωση, απαιτεί εξαγωγή σημαντικά μικρότερης ποσότητας ορχικού ιστού άρα μειώνει την πιθανότητα εμφάνισης υπογοναδισμού, αλλά κυρίως γιατί έχει μεγαλύτερες πιθανότητες ανεύρεσης και λήψης σπερματοζωαρίων, κάτι που για τους άνδρες αυτούς είναι ευκαιρία ζωής για την απόκτηση βιολογικά δικών τους παιδιών.
Στυλιανός Χίντζογλου
Ουρολογία
Εκτίμηση της ικανοποίησης ασθενών υπό μακροχρόνια χρήση ενδοπεϊκών ενέσεων για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας.
Στυλιανός Χίντζογλου, Αστέριος Φώτας, Αριστείδης Καρέλης, Δημήτριος Αλεξανδρίδης, Αθανάσιος Παπαθανασίου, Γεώργιος Σαλπιγγίδης.
Ουρολογική κλινική, Ιπποκράτειο Γ.Ν. Θεσσαλονίκης.

ΣΚΟΠΟΣ: Η αξιολόγηση της διαδικασίας αυτοχορήγησης, ενδοσηραγγωδώς, αγγειοδιασταλτικών ουσιών από ασθενείς με στυτική δυσλειτουργία και η εκτίμηση της αποτελεσματικότητας και των μειονεκτημάτων των ενδοπεϊκών ενέσεων.
ΥΛΙΚΟ – ΜΕΘΟΔΟΣ: Αξιολογήθηκαν 20 ασθενείς υπό αγωγή με ενδοπεϊκές ενέσεις alprostadil, papaverine και phentonamine (TriMix) απαντώντας σε ερωτήσεις που αφορούσαν την ικανοποίηση τους από το αποτέλεσμα και τη διαδικασία. Η αποτελεσματικότητα της θεραπείας εκτιμήθηκε με χρήση του ερωτηματολογίου IIEF-Domain. Η μέση ηλικία του δείγματος ήταν 67,9 χρόνια ( 62-78 ). Η μέση δόση έγχυσης Trimix ήταν 0,46ml ( 0,05 – 1,2 ), η μέση περίοδος χορήγησης 84 μήνες ( 11-216 ) και η μέση συχνότητα χρήσης 4 κάθε μήνα ( 2-8 ).
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην ερώτηση αν βελτιώθηκε η σεξουαλική τους ζωή μετά την έναρξη της θεραπείας όλοι οι ασθενείς απάντησαν καταφατικά. Σχετικά με την ικανοποίηση από το αποτέλεσμα, το 80% των ασθενών ήταν πάρα πολύ ή πολύ ικανοποιημένοι ενώ το 20% είχαν μέτρια ή λίγη ικανοποίηση. Για την διαδικασία της αυτοχορήγησης το 40% ήταν άνετοι με αυτήν, 40% την ανέχονταν με μικρή ενόχληση ενώ το 20% δήλωσαν δυσφορία. Τα κύρια προβλήματα όπως αναφέρθηκαν από τους ασθενείς ήταν η είσοδος της βελόνης ( 66,6% ), πόνος στο πέος και στο σημείο της έγχυσης ( 33,3% ), δυσκολία στη συνταγογράφηση του σκευάσματος ( 16,6% ) και παρατεταμένη ανεπιθύμητη στύση μετά το τέλος της συνουσίας ( 16,6% ). Η μέση τιμή του IIEF-Domain ήταν 24,9 ( 6-30 )
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η θεραπεία με ενδοπεϊκες ενέσεις είναι γενικά αποδεκτή από τους ασθενείς με στυτική δυσλειτουργία παρόλο που δεν αποτελεί την πρώτη τους επιλογή. Τα περισσότερα προβλήματα που αναφέρονται κατά την αγωγή είναι ελάσσονα και μπορούν να αντιμετωπιστούν με τη σωστή εκπαίδευση και ενημέρωση των ασθενών.
Στέλλα Πολίτη
Ειδικευόμενη Γενικής Ιατρικής
Ακράτεια ούρων σε εμμηνοπαυσιακές γυναίκες
ΑΚΡΑΤΕΙΑ ΟΥΡΩΝ ΣΕ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΙΑΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Σ.Πολίτη, Σ.Ελευθεριάδης, Δ.Γκόλιας, Ε.Αθανασίου
Μαιευτική-Γυναικολογική κλινική, Γενικό Νοσοκομείο Νάουσας

Σκοπός: Να γνωρίσουμε ποιές εμμηνοπαυσιακές γυναίκες πάσχουν από ακράτεια ούρων και αν γνωρίζουν τί είναι ακράτεια.
Υλικό και μέθοδος: Εμμηνοπαυσιακές γυναίκες (άνω των 50 ετών) που προσέρχονταν στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία της κλινικής μας απαντούτσαν στο ερωτηματολόγιο σχετικά με την ακράτεια ούρων.Συνολικά δόθηκαν 60 ερωτηματολόγια και απαντήθηκαν σωστά τα 52.
Το 44% των γυναικών ήταν πάνω από 6 έτη στην εμμηνόπαυση , το 46% ήταν άνω των 61 ετών,το 38% είχε τρία ή περισσότερα παιδιά,το 15% ήταν καπνίστριες και το 11,5% ήταν υπέρβαρες με βάρος σώματος άνω των 90 κιλών.
Αποτελέσματα: Το 34% των γυναικών ανέφεραν ότι είχαν ακράτεια. Επί του συνόλου των γυναικών οι 25 ανέφεραν συμπτώματα ακράτειας από προσπάθεια (stress) και οι 20 ακράτεια από έπειξη (urge). Συχνουρία ανέφεραν οι 31 γυναίκες και νυχτοουρία οι 17. Το 38% των γυναικών λάβανε διουρητική θεραπεία και το 9% είχε διαβήτη.
Συμεράσματα : Ενώ οι γυναίκες έχουν συμπτώματα ακράτειας δεν απαντάνε θετικά στην ερώτηση παρά μόνο στην συγκεκριμένη ερώτηση πχ όταν βήχετε έχετε απώλεια ούρων? Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι ενημερωμένες για την γυναικεία ακράτεια ούρων και ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος για τον οποίο δεν απευθύνονται τόσο συχνά στον γιατρό τους για την ακράτεια τους. Επίσης φαίνεται ότι στις εμμηνοπαυσιακές γυναίκες η ακράτεια από προσπάθεια φαίνεται να κυριαρχεί.
Σπυρίδων Καμπάνταης
Ουρολόγος
Αυτόματο υποκάψιο αιμάτωμα σε ασθενή υπό διπλή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή. Παρουσίαση περιστατικού.
Σπυρίδων Καμπάνταης, Χρυσοβαλάντης Τουτζιάρης, Χρήστος Πατσιαλάς, Μιχαήλ Κόπτσης, Βασίλειος Κατσίκας
A’ Ουρολογική Κλινική Α.Π.Θ., Γ.Ν.Θεσσαλονίκης ¨Γ.Γεννηματάς¨

Σκοπός: Βιβλιογραφική αναφορά και παρουσίαση περιστατικού αυτόματου υποκάψιου αιματώματος σε ασθενή που βρισκόταν υπό φαρμακευτική αγωγή με διπλή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή.

Υλικό & Μέθοδος: Άνδρας 64 ετών προσήλθε στο τμήμα επειγόντων του νοσοκομείου μας με αναφερόμενο αιφνίδιο άλγος στην αριστερή νεφρική χώρα, μιμούμενο κωλικό. Ο ασθενής βρισκόταν υπό καθημερινή διπλή φαρμακευτική αγωγή με αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα, κλοπιδογρέλη 75 mg και ακετυλοσαλικυλικό οξύ 100mg, εξαιτίας πρόσφατου εμφράγματος μυοκαρδίου και αγγειοπλαστικής επέμβασης στην οποία υποβλήθηκε προ ενός μηνός.

Αποτελέσματα: Ο αρχικός υπερηχογραφικός έλεγχος (US) κατέδειξε υποηχογενή συλλογή υγρού στην οπίσθια νεφρική επιφάνεια. Διενεργήθηκε άμεσα αξονική τομογραφία (CT) στην οποία φάνηκε εκτεταμένο υποκάψιο αιμάτωμα ΑΡ νεφρού με μερική διάχυση του αίματος στον περινεφρικό χώρο. Καμιά άλλη ενδονεφρική βλάβη δεν αναδείχτηκε. Εξαιτίας της αιμοδυναμικής σταθερότητας του ασθενή αποφασίστηκε η συντηρητική θεραπεία με ταυτόχρονη διακοπή της αντιαιμοπεταλιακής αγωγής και υποκατάσταση με ηπαρίνη ΧΜΒς. Τα συμπτώματα του ασθενή υποχώρησαν μέσα σε 3 ημέρες, ενώ η επαναληπτική CT κοιλίας 7 ημέρες μετά την πρώτη ανέδειξε σταθερά ευρήματα χωρίς επέκταση και επιδείνωση του αιματώματος. Σε επαναληπτικό υπέρηχο ένα μήνα μετά φάνηκε η μερική υποχώρηση του αιματώματος, ενώ η CT κοιλίας 6 μήνες μετά κατέδειξε τη σχεδόν πλήρη απορρόφησή του.

Συμπεράσματα: Το αυτόματο υποκάψιο αιμάτωμα μπορεί να προκληθεί από μια ποικιλία καταστάσεων. Παρόλο που αρχικά, μικροί νεφρικοί όγκοι θεωρούνταν υπεύθυνοι για την αιμορραγία, σε πολλές περιπτώσεις δεν ανευρίσκεται συγκεκριμένη αιτία. Σύμφωνα με το δικό μας περιστατικό, η διπλή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή μπορεί να αποτελεί τον μοναδικό υπεύθυνο παράγοντα. Με διακοπή της αγωγής και εντατική παρακολούθηση, η διατήρηση του νεφρού καθίσταται εφικτή.
Πέτρος Σουντουλίδης
Ουρολόγος
Επιπλοκές διαδερμικής νεφροστομίας
Πέτρος Σουντουλίδης, Αλέξανδρος Θεοδοσίου, Δημήτριος Κικιδάκης, Μιχαήλ Κόπτσης, Θωμάς Ρούντος, Κωνσταντίνος Πασχαλίδης

Ουρολογική Κλινική Γ.Ν.Βέροιας


Σκοπός:
Να παρουσιάσουμε τη συχνότητα των και το είδος των επιπλοκών συμβαίνουν κατά την τοποθέτηση διαδερμικής νεφροστομίας.

Υλικό-Μέθοδο:
Στην Ουρολογική Κλινική του Γ.Ν.Βέροιας από το 2009 έως σήμερα έχουν επιχειρηθεί 33 διαδερμικές νεφροστομίες για την άρση απόφραξης του ανώτερου ουροποιητικού λόγω κακοήθειας ή λιθίασης ή λόγω αποφρακτικού πυόνεφρου. Όλοι οι ασθενείς εμφάνιζαν ήπια ή μεγάλη διάταση (grade II-II) του πυελοκαλυκικού.Στον Πίνακα 1 περιγράφονται αναλυτικά οι ενδείξεις για την τοποθέτηση νεφροστομίας σε όλες τις περιπτώσεις. Σε περισσότερες από τις μισές περιπτώσεις (22/33) της νεφροστομίας είχε προηγηθεί αποτυχημένη απόπειρα τοποθέτησης pigtail stent.
Υπό τοπική αναισθησία εφαρμόστηκε η τεχνική Seldinger με υπερηχογραφική καθοδήγηση χωρίς την χρήση ακτινοσκοπικού (C-arm) μηχανήματος και σε όλες τις περιπτώσεις χρησιμοποιήθηκε σετ νεφροστομίας χωρίς διαστολείς (2-step) με αυτοσυγκρατούμενο καθετήρα pigtail 8-10 F.

Αποτελέσματα:
Οι 31 από τις 33 νεφροστομίες τοποθετήθηκαν με επιτυχία. Στην μία αποτυχημένη απόπειρα η διάταση του πυελοκαλυκικού ήταν μικρή και στην δεύτερη περίπτωση δεν συνεργαζόταν ο ασθενής. Οι επιπλοκές που παρουσιάστηκαν περιγράφονται αναλυτικά στον Πίνακα 2. Οι περισσότερες δεν ήταν σοβαρές και αφορούσαν παροδική αιμορραγία, κάκωση του πυελοκαλυκικού καθώς και τα συνήθη συμβάματα απόφραξης ή μετατόπισης του καθετήρα. Δεν παρατηρήθηκαν σοβαρές επιπλοκές όπως ουροσήψη, ή αιμορραγία που να χρειαστεί μετάγγιση. Στις περιπτώσεις πυονέφρου η τοποθέτηση της νεφροστομίας είχε ως αποτέλεσμα την βελτίωση της κλινικής κατάστασης του ασθενούς και την υποχώρηση του πυρετού εντός 48 ώρου.

Συμπεράσματα:
Η διαδερμική νεφροστομία υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση είναι εξαιρετικά αποτελεσματική μέθοδος αντιμετώπισης της οξείας ή χρόνιας απόφραξης του ανώτερου ουροποιητικού η οποία συνοδεύεται από μικρή νοσηρότητα.

Πίνακας 1. Οι ενδείξεις τοποθέτησης νεφροστομίας
Ενδείξεις αριθμός ποσοστό
Πυόνεφρος 3 (9%)
Καλοήθης απόφραξη αν.ουροποιητικού
Λιθίαση ουρητήρα 15 (45%)
Τραυματική ρήξη ουρητήρα 1 (3%)
Κακοήθης απόφραξη αν.ουροποιητικού
Καρκίνος κύστης 8 (24%)
Καρκίνος προστάτη 3 (9%)
Καρκίνος ωοθηκών 3 (9%)




Πίνακας 2. Η συχνότητα και το είδος των επιπλοκών και η αντιμετώπισή τους

Επιπλοκή Αριθμός ασθενών %
Πυρετός >38,5C 3/33 (9%)
Πόνος στο σημείο εισόδου του καθετήρα 7/33 (21%)
Κάκωση πυελοκαλυκικού με εξαγγείωση σκιαγραφικού 2/33 (6%)
Περινεφρικό αιμάτωμα 2/33 (6%)
Απόφραξη του καθετήρα-flushing χωρίς επανατοποθέτηση 5/33 (15%)
Μετατόπιση του καθετήρα-επανατοποθέτηση 2/33 (6%)
Παροδική απώλεια αίματος (<24ώρες) από τη νεφροστομία 4/33 (12%)
Αιμορραγία που χρειάστηκε μετάγγιση 0/33 (0%)
Σήψη 0/33 (0%)
Ουρίνωμα που χρειάστηκε παροχέτευση 0/33 (0%)
Πνευμοθώρακας 0/33 (0%)
Κάκωση ενδοκοιλιακών οργάνων 0/33 (0%)
Περινεφρικό αιμάτωμα που χρειάστηκε παροχέτευση 0/33 (0%)
Μυτιλέκας Κωνσταντίνος Βάιος
Ουρολόγος
Υπάρχει συμφωνία μεταξύ ουροδυναμικής διάγνωσης και των ουροδυναμικών δεικτών και νομογραμμάτων στις γυναίκες με συμπτώματα ούρησης ;
Απόστολος Αποστολίδης1,2, Κωνσταντίνος-Βάιος Μυτιλέκας1,2, Αθανάσιος Οικονόμου1,2, Ευαγγελία Νακοπούλου2, Μαρίνα Καλαϊτζή2, Ευάγγελος Ιωαννίδης1,

1Β΄ Ουρολογική Κλινική Α.Π.Θ., Γ.Ν. Παπαγεωργίου, Θεσσαλονίκη
2Κέντρο Μελέτης Εγκράτειας και Παθήσεων Πυελικού Εδάφους, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Υπόθεση/Σκοπός μελέτης: Η αντικειμενική αξιολόγηση των γυναικών με μη νευρογενή διαταραχή της φάσης ούρησης παραμένει μια πρόκληση. Το νομόγραμμα Blaivas-Groutz είναι αποδεκτό ως ανεξάρτητο εργαλείο αξιολόγησης της παρουσίας υποκυστικής απόφραξης στις γυναίκες, παρά την κριτική για την ευαισθησία και την ειδικότητα του. Επιπρόσθετα, στις γυναίκες, δεν υπάρχει κανένα νομόγραμμα για την αξιολόγηση της συσταλτικότητας του εξωστήρα, σε αντίθεση με τον δείκτη συσταλτικότητας του εξωστήρα (DCI) που χρησιμοποιείται στους άντρες.
Σχεδιασμός μελέτης, υλικό και μέθοδοι: Στην αναδρομική αυτή μελέτη, ανασκοπήσαμε την μελέτη πίεσης-ροής και την ελεύθερη ουροροομετρία γυναικών χωρίς νευρολογική πάθηση, που προσήλθαν στο ιατρείο γυναικολογικής ουρολογίας με συμπτώματα ενδεικτικά διαταραχής της φάσης ούρησης. Σύμφωνα με τους ορισμούς της ICS, την μελέτη πίεσης ροής και την ελευθερη ουροροομετρία οι γυναίκες ταξινομήθηκαν σε “αποφραγμένες”, “υποσυστολικές” και “φυσιολογικές”. Στη συνέχεια εξετάστηκε ο βαθμός συμφωνίας της παραπάνω ιατρικής διάγνωσης με το νομόγραμμα Blaivas-Groutz και τις ουροδυναμικούς δείκτες URA (urethral resistance factor), BOOI (Bladder Outlet Obstruction Index ) και DCI.
Aποτελέσματα: Ανασκοπήθηκαν τα διαγράμματα 68 γυναικών με μέση ηλικία 61,5 χρόνια (εύρος 18-82). Οι 4 (5,9%) διαγνώστηκαν ως ‘φυσιολογικές’, 24 (35,3%) ‘αποφραγμένες’ και 40 (58.8%) ως ‘υποσυστολικές’ αντίστοιχα. Οι γυναίκες με κλινική διάγνωση υποσυστολίας ήταν μεγαλύτερης ηλικίας από τις γυναίκες με κλινική διάγνωση απόφραξης (61.9 vs 49.0, p=0.005).
Χρησιμοποιώντας το νομόγραμμα Blaivas-Groutz, οι 51(75%) γυναίκες θα έπρεπε να διαγνωσθούν ως αποφραγμένες, ενώ με βάση τους δείκτες BOOI και DCI, 12 (17,6%) γυναίκες θα είχαν υποκυστική απόφραξη και 53 (78%) υποσυστολία, αντίστοιχα. Η παράμετρος URΑ (κατώτερο όριο η τιμή 20) υπολογίστηκε σε 58 γυναίκες, χαρακτηρίζοντας ως αποφρακτικές τις 24 (41%) και τις υπόλοιπες ως μη αποφρακτικές.
Δεν παρατηρήθηκε συμφωνία (kappa coefficient =0.190, p >0.05) στις διαγνώσεις υποσυστολίας μεταξύ της ιατρικής διάγνωσης και του δείκτη DCI. Χαμηλό επίπεδο συμφωνίας βρέθηκε μεταξύ της ιατρικής διάγνωσης απόφραξης και του νομογράμματος Blaivas-Groutz (kappa=0.308, p <0.01). Η μεγαλύτερη δυσαρμονία παρατηρήθηκε με τις διαγνώσεις ήπιας απόφραξης του νομογράμματος. Μέτριο επίπεδο συμφωνίας (kappa =0.491, p<0.01) θα είχε βρεθεί με τη χρήση του BOOI. Ωστόσο ένα άριστο επίπεδο συμφωνίας βρέθηκε όταν χρησιμοποιήθηκε η παράμετρος URA (kappa = 0.856, p <0.01).
Συμπέρασμα: Σε αυτό το μέτριου μεγέθους δείγμα γυναικών με δυσουρικά ενοχλήματα, η κλινική διάγνωση υποσυστολίας ήταν η πιο κοινή, ιδιαίτερα στις μεγαλύτερης ηλικίας. Οι προτεινόμενοι ουροδυναμικοί δείκτες και νομογράματτα για τη διάγνωση απόφραξης ή υποσυστολίας παρουσίασαν μικρή ή μέτρια συμφωνία με την ιατρική διάγνωση, με εξαίρεση τη παράμετρο URA η οποία παρουσίασε άριστο επίπεδο συμφωνίας. Η ασυμφωνία ήταν έκδηλη στις γυναίκες με “ήπια απόφραξη” κατά Blaivas-Groutz.
Μυτιλέκας Κωνσταντίνος Βάιος
Ουρολόγος
Ουροδυναμικά κριτήρια διάγνωσης δυσσυνέργειας εξωστήρα–κυστικού αυχένα (ΔΕΚΑ)
Μυτιλέκας Κ.Β. ,Καλαιτζή Μ., Ιωαννίδης Ε., Αποστολίδης Α.
1Β΄ Ουρολογική Κλινική ΑΠΘ, Γ.Ν.Παπαγεωργίου
2Κέντρο Μελέτης Εγκράτειας και Παθήσεων Πυελικού Εδάφους, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Υπόθεση -Σκοπός: Στην νευρογενούς αιτιολογίας δυσσυνέργεια εξωστήρα-κυστικού αυχένα, όσο διάστημα διαρκεί η ενεργητική σύσπαση του εξωστήρα παρατηρείται και ταυτόχρονη σύσπαση του κυστικού αυχένα. Στις ήδη δημοσιευμένες ουροδυναμικές παρατηρήσεις, ο παρατεταμένος χρόνος έναρξης της ροής και η υψηλών πιέσεων νευρογενής υπερλειτουργία του εξωστήρα (ΝΥΕ) θεωρούνται σημεία ενδεικτικά για την ΔΕΚΑ.
Η υπόθεση που θα διερευνήσουμε είναι ότι με την παύση της ενεργητικής σύσπασης του εξωστήρα η διακοπή της αντανακλαστικής σύσπασης του κυστικού αυχένα οδηγεί σε παθητική ροή ούρων. Η παθητική αυτή ροή είναι αποτέλεσμα της ήδη εγκατεστημένης υψηλής ενδοκυστικής πίεσης από την δυσσυνέργεια και όχι αποτέλεσμα της ενεργητικής σύσπασης του εξωστήρα. Αρχίζει μετά την έναρξη χάλασης του εξωστήρα, μόλις η ενδοκυστική πίεση υπερβεί την ελάχιστη πίεση διάνοιξης του κυστικού αυχένα στη φάση χάλασης του εξωστήρα. Σκοπός της μελέτης ήταν η ακτινολογική επιβεβαίωση της ΔΕΚΑ σε νευρολογικούς ασθενείς με μέγιστη πίεση εξωστήρα στη μελέτη πίεσης-ροής πριν την έναρξη της ροής (πίεση διάνοιξης του κυστικού αυχένα [Pdetopen] μετά την μέγιστη καταγραφούμενη πίεση του εξωστήρα [Pdetmax])
Υλικό: Σε ασθενείς με παθολογία του νωτιαίου μυελού και οι οποίοι κατά την μελέτη πίεσης-ροής εμφάνιζαν τελική ΝΥΕ και Pdetopen μετά την Pdetmax, διενεργήθηκε κυστεοουρηθρογραφία κατά την ούρηση.
Αποτελέσματα: Μελετήθηκαν 9 ασθενείς. Η αιτιολογία της ΝΥΕ περιλάμβανε κάκωση νωτιαίου μυελού(n=2), απομυελινωτική νόσος(n=2), ιδιοπαθής μυελική συνδρομή(n=3), αρτηριοφλεβική επικοινωνία νωτιαίου μυελού(n=2). Ο μέσος όρος ηλικίας των ασθενών ήταν 34,8έτη [εύρος(12-58)]. Στους 8 ασθενείς (88,9%) διαπιστώθηκε ανεπαρκής διάνοιξη του κυστικού αυχένα κατά την κυστεοουρηθρoγραφία. Ουροδυναμικά ευρήματα: Pdetmax[μ.ο. 79,7(62-136)], Pdetopen [μ.ο.61,66(35-92)],PdetQmax [μ.ο. 39,11(23-80)], Qmax [μ.ο.8,7(1-20)], BOOI [μ.ο. 21,88(-12 εώς78)], URA[μ.ο. 28,55(10-78)] Pdetclos [μ.ο. 28,33(3-78)],Τq[μ.ο. 13,77(1-31)].Ουροδυναμικά ευρήματα από την ελεύθερη ουροροομετρία ασθενών με αναφερόμενη “ελεύθερη ούρηση”(n=6): V.V. [μ.ο.115(17-241)] , PVR[μ.ο.244,83 (125-420)], BVE[μ.ο.32,6% (3,8-55,8) %].Όλοι οι 6 ασθενείς είχαν διακοπτόμενη ροή των ούρων στην ελεύθερη ουροροομετρία.
Συμπεράσματα: Σε αυτή την μικρή ομάδα ασθενών τα ακτινολογικά ευρήματα επιβεβαιώνουν την υπόθεση ότι η ουροδυναμική παρουσία πίεσης διάνοιξης του κυστικού αυχένα (Pdetopen) μετά την Pdetmax καταδεικνύουν την δυσσυνέργεια εξωστήρα-κυστικού αυχένα. Μεγαλύτερο δείγμα ασθενών και ανάλυση των ουροδυναμικών
Μυτιλέκας Κωνσταντίνος Βάιος
Ουρολόγος
Ακράτεια ούρων και συσχέτιση με τα συμπτώματα από το κατώτερο ουροποιητικό και τη σεξουαλική λειτουργία στις γυναίκες. Επιδημιολογικά δεδομένα των προσδοκιών των γυναικών που αναζητούν αντιμετώπιση.
Αθανάσιος Οικονόμου1,2, Κωνσταντίνος-Βάιος Μυτιλέκας1,2 , Ευαγγελία Νακοπούλου2, Μαρίνα Καλαϊτζή2, Ευάγγελος Ιωαννίδης1, Απόστολος Αποστολίδης1,2
1Β΄ Ουρολογική Κλινική Α.Π.Θ., Γ.Ν. Παπαγεωργίου, Θεσσαλονίκη2Κέντρο Μελέτης Εγκράτειας και Παθήσεων Πυελικού Εδάφους, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Υπόθεση-Σκοπός
Διερεύνηση επιδημιολογικών δεδομένων που σχετίζονται με την αναζήτηση ιατρικής βοήθειας, γυναικών με ακράτεια. Ανάλυση των προσδοκιών από τη θεραπεία, συσχέτιση μεταξύ της ακράτειας και των συμπτωμάτων από το κατώτερο ουροποιητικό και την σεξουαλική δυσλειτουργία.
Υλικό και μέθοδοι
Γυναίκες με ακράτεια οι οποίες επισκέφτηκαν τα ιατρεία γυναικολογικής ουρολογίας 2 Πανεπιστημιακών κλινικών συμπλήρωσαν τα ερωτηματολόγια IPSS, ICIQ-SF and SCSF με στόχο την αξιολόγηση της σοβαρότητας των συμπτωμάτων του κατώτερου ουροποιητικού (LUTS), της ακράτειας και της σεξουαλικής λειτουργίας αντίστοιχα. Συγκεκριμένες ερωτήσεις αξιολόγησαν το βαθμό ενόχλησης, προηγηθείσες θεραπείες (είδος και διάρκεια), τη χρήση βοηθημάτων ακράτειας και τις προσδοκίες των γυναικών από τη θεραπευτική αντιμετώπιση.
Αποτελέσματα
Συνολικά 284 γυναίκες (μέση ηλικία 58,2,εύρος 20-83) συμμετείχαν στη μελέτη. Εντυπωσιακά, 79,2% (n=226) ήταν υπέρβαρες (37,3%) ή παχύσαρκες (41,9%). Η ακράτεια ήταν συχνότερα μικτού τύπου (n=147, 51.8%). Η πλειοψηφία (n=133, 46.8%) είχαν μικρού βαθμού ακράτεια αλλά πολλές φορές την ημέρα (54.2%) και έκαναν χρήση βοηθημάτων ακράτειας (n=232, 81.7%). Οι περισσότερες (n=224, 78.9%) ενοχλούνταν μέτρια ή πολύ από την ακράτεια αλλά μόνο οι μισές (n=148, 52.1%) είχαν αναζητήσει και ακόμη λιγότερες (n=118, 41.5% ) είχαν λάβει οποιαδήποτε θεραπεία, συχνότερα βραχείας διάρκειας (1-3 μήνες) φαρμακοθεραπεία (n=74, 26%). Οι περισσότερες ανέφεραν επίσης μέτρια προς έντονα LUTS (n=233, 82.0%), τα οποία ήταν ενοχλητικά στο 79,2% (n=226). Εφτά στις δέκα γυναίκες (69.7%, n=198) προσδοκούσαν την πλήρη ίαση της ακράτειας από την οποιαδήποτε θεραπευτική προσέγγιση. Επιπρόσθετα το 53,5% (n=152) των γυναικών ήταν πρόθυμο να λαμβάνει εφόρου ζωής φαρμακοθεραπεία εφόσον αυτό εξασφάλιζε την απόλυτη ίαση της ακράτειας.
Γυναίκες με απώλεια ούρων αρκετές φορές την ημέρα και γυναίκες με μέτρια ποσότητα απώλειας ούρων ανά επεισόδιο ήταν πιθανότερο να αναφέρουν σοβαρή ενόχληση από την ακράτεια (OR: 6.36, p=.009 and OR: 7.62, p=.004, αντίστοιχα). Η ενόχληση από τη συνύπαρξη LUTS και η αυξημένη συχνότητα επεισοδίων ακράτειας, αύξανε σημαντικά την πιθανότητα αναζήτησης ιατρικής αντιμετώπισης της ακράτειας (OR: 3.19, p=.002 και OR: 8.18, p=.008, αντίστοιχα). Γυναίκες με μέτρια προς έντονα LUTS είχαν πενταπλάσια πιθανότητα (OR: 4.95, p<.001) να αναφέρουν έντονη ενόχληση, και ήταν πιθανότερο να αναζητήσουν ιατρική βοήθεια για τα LUTS (OR: 2.99, p=.002).
Μόνο το 65% (n=184) των γυναικών ήταν σεξουαλικά ενεργές. Νεώτερες γυναίκες (56.3 έναντι 66.5 ετών, [t(238)=6.11, p<.001]) και υψηλότερης εκπαίδευσης παρουσίαζαν ενεργή σεξουαλική ζωή. Οι μισές περίπου (87/184=47%) ήταν δυσαρεστημένες από την σεξουαλική τους λειτουργία. Η έλλειψη σεξουαλικής επιθυμίας (n=51, 27.7%) ήταν η συχνότερη αιτία, ακολουθούμενη από την δυσπαρεύνεια (n=34, 18.5%),την ανεπαρκή ύγρανση του κόλπου (n=32, 17.4%) και την ακράτεια των ούρων κατά τη συνουσία (n=28, 15.2%). Η ακράτεια κατά τη σεξουαλική επαφή αύξανε σημαντικά την πιθανότητα ελαττωμένης σεξουαλικής επιθυμίας (OR: 5.37, p=.001) αλλά ταυτόχρονα αύξανε τη πιθανότητα αναζήτησης βοήθειας για την ακράτεια (OR: 5.09, p=.004).
Συμπεράσματα
Οι περισσότερες γυναίκες με ακράτεια χρησιμοποιούν βοηθήματα ακράτειας. Μόνο οι μισές έχουν αναζητήσει ιατρική συμβουλή και ακόμη λιγότερες έχουν λάβει σύντομης διάρκειας αγωγή, συνήθως φαρμακευτική, παρόλο που ενοχλούνται τόσο από την ακράτεια όσο και από τα συνυπάρχοντα LUTS. Η ενόχληση από τα συνυπάρχοντα LUTS, η συχνότητα των επεισοδίων ακράτειας και η ακράτεια ούρων κατά την διάρκεια της σεξουαλικής επαφής αυξάνουν σημαντικά την πιθανότητα αναζήτησης θεραπείας για την ακράτεια ούρων. Οι περισσότερες γυναίκες προσδοκούν πλήρη ίαση της ακράτειας.
Μάριος Ξηρομερίτης
ουρολόγος
Tμηματική πεεκτομή και αποκατάσταση με δερματικό μόσχευμα μερικού πάχους και εκτομή υπερηβικού λίπους.
TITΛΟΣ: Tμηματική πεεκτομή και αποκατάσταση με δερματικό μόσχευμα μερικού πάχους και εκτομή υπερηβικού λίπους.

Mάριος Θ.Ξηρομερίτης -Ζαχαράκης Βαγγέλης
Ιασώ Θεσσαλίας -Λάρισα






ΣΚΟΠΟΣ:
Να αναδείξουμε τις δυσκολίες της επανορθωτικής ανδρολογίας στους ογκολογικούς ασθενείς με καρκίνου του πέους

Υλικό και μέθοδος :

Aσθενής άρρεν 58 ετών, προσήλθε μετά από χειρουργική επέμβαση περιτομής. H φίμωση τον ταλαιπωρούσε τα τελευταία 4 χρόνια. Ο ασθενής ανέφερε ότι δεν υπήρξε καμία βελτίωση μετά την περιτομή και ανέφερε επίσης και πόνο ήπιο κατά διαστήματα.Έλεγχος –εξετάσεις:
Η κλινική εξέταση έθετε σαφής υπόνοιες για νεο -εξεργασία στην βάλανο του ασθενούς .Το μόριο είχε εισολκή προς το όσχεο και δεν αναδεικνυόταν επισκοπικά . Η ανάταξη και εμφάνιση του μορίου ήταν επώδυνη.
Ο προεγχειρητικός έλεγχος που συμπεριλάμβανε πλην των καθιερωμένων και αξονικές τομογραφίες (άνω- κάτω κοιλίας και οπισθοπεριτοναίου ) ήταν αρνητικός .Λεμφαδένες δεν αναγνωρίστηκαν ούτε κλινικά ούτε εργαστηριακά-απεικονιστικά .
Xειρουργική επέμβαση:
Ο ασθενής υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση με ραχιαία αναισθησία και μέθη .Το ιστορικό του ήταν ελεύθερο από άλλες παθήσεις . Η ταχεία βιοψία εντός του χειρουργείου ανέδειξε πλακώδες διηθητικό καρκίνωμα .
Διενεργήθηκε στη συνέχεια μερική πεεκτομή .Η ουρήθρα που απέμεινε στο ύψος-όριο της κεντρικής μοίρας της πεικής ουρήθρας μετά την τοποθέτηση του καθετήρα καλύφθηκε από δερματικό ελεύθερο μηριαίο μόσχευμα μερικού πάχους και μήκους περί τα 11 cm.
Η ιστολογική του εκτομηθέντος παρασκευάσματος επιβεβαίωσε την ταχεία βιοψία .
Τα χειρουργικά τραύματα επουλώθηκαν μετά από 6 εβδομάδες .

Aποτελέσματα:
-Στον συγκεκριμένο ασθενή δεν εμφανίσθηκαν και δεν υπήρξαν διεγχειρητικές και μετεγχειρητικές επιπλοκές.
-Η ποιότητα ζωής του ασθενούς είναι σε πολύ καλή .
-Εξυπηρετεί μόνος τον εαυτό του χωρίς άλλα δερματικά προβλήματα από την έξοδο των ούρων .
-Καταφέρει να συλλαμβάνει το μόριο του και να λειτουργεί φυσιολογικά ως προς την ούρηση.
-0 μετεγχειρητικός πόνος βρισκότανε σε ανεκτά επίπεδα και αντιμετωπιζόταν με τα συνήθη ήπια αναλγητικά .

Συμπεράσματα :
-H πεεκτομή είναι μια συνηθισμένη χειρουργική επέμβαση με σκοπό την αντιμετώπιση ογκολογικών ασθενών .
-Βασικό σημείο προσοχής είναι η διατήρηση του δερματικού μοσχεύματος στεγνού και καθαρού ,δέκα μέρες τουλάχιστον μετά την επέμβαση .
-Μικρά σημεία νέκρωσης του δερματικού μοσχεύματος επουλώνονται μόνα τους κατά δεύτερο σκοπό .
-Βασικό σημείο προσοχής είναι η καθήλωση του μοσχεύματος στο κολόβωμα του πέους .
Κολιάκος Νικόλαος
Ουρολόγος
Ένας χρόνος λειτουργίας του ιατρείου δερματικών παθήσεων έξω γεννητικών οργάνων στο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου: Τα πρώτα αποτελέσματα.
Ένας χρόνος λειτουργίας του Iατρείου Δερματικών Παθήσεων Έξω Γεννητικών Οργάνων στο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου: Τα πρώτα αποτελέσματα.
Δημήτριος Καλαμπαλίκης1, Νικόλαος Κολιάκος2, Παρασκευή Πιτσαρή1, Μυρτώ Τρακατέλλη 1, Δημήτριος Σωτηριάδης1, Ευάγγελος Ιωαννίδης2
Β' Κλινική Δερματικών και Αφροδισίων Νόσων Α.Π.Θ.1 και Β' Ουρολογική Κλινική Α.Π.Θ. 2, Νοσοκομείο Παπαγεωργίου, Θεσσαλονίκη.

Σκοπός.
Στα πλαίσια της συνεργασίας μεταξύ των ειδικοτήτων της ιατρικής υπάρχει διεθνώς η τάση λειτουργίας μικτών ιατρείων από ιατρούς διαφορετικών ειδικοτήτων. Σκοπός της μελέτης μας είναι να παρουσιάσουμε την εμπειρία μας από το Ιατρείο Δερματικών Παθήσεων Έξω Γεννητικών Οργάνων που λειτουργεί σε συνεργασία της Β’ Ουρολογικής Κλινικής Α.Π.Θ. και της Β’ Δερματολογικής Κλινικής Α.Π.Θ. στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου.

Υλικό & Μέθοδος
Οι ασθενείς του ιατρείου προέρχονται από παραπομπές από τα τακτικά και επείγοντα εξωτερικά ιατρεία της Β’ Ουρολογικής Κλινικής ΑΠΘ και από το αφροδισιολογικό ιατρείο της Β’ Δερματολογικής Κλινικής ΑΠΘ. Στους ασθενείς γίνεται κλινική εξέταση και χορηγείται θεραπεία ενώ υπάρχει και χώρος σηπτικού χειρουργείου όπου προγραμματίζονται διαγνωστικές βιοψίες και θεραπευτικές πράξεις όπως κρυοπηξίες δερματικών βλαβών, βραχείς χαλινοί, περιτομές κλπ. Σε περίπτωση ανάγκης για μεγαλύτερης βαρύτητας επέμβαση, παραχωρείται χειρουργικός χρόνος στην αίθουσα της Β’ Ουρολογικής Κλινικής. Το Ιατρείο είναι στελεχωμένο με δύο ουρολόγους και δύο δερματολόγους (από έναν ειδικό και έναν ειδικευόμενο).

Αποτελέσματα
186 ασθενείς εξετάστηκαν κατά τη λειτουργία του ιατρείου. Η πλειονότητα των περιστατικών αφορά βαλανοποσθίτιδες μυκυητιακής αιτιολογίας και οξυτενή κονδυλώματα γεννητικής περιοχής, ωστόσο κατά τη διάρκεια του έτους διαγνώστηκαν και άλλα νοσήματα. Ενδεικτικά αναφέρουμε και παρουσιάζουμε φωτογραφίες ασθενών με καρκίνο του πέους, φίμωση, εκτρόπιο ουρήθρας, σκληροατροφικό λειχήνα, ομαλό λειχήνα, ψωριασική βαλανίτιδα, σμηγματογόνες κύστεις οσχέου, ινοεπιθηλιακό πολύποδα, συφιλιδικό έλκος, πλατέα κονδυλώματα και βαλανίτιδα του Zoon.

Συμπεράσματα
Οι δερματικές παθήσεις των έξω γεννητικών οργάνων αντιμετωπίζονται βέλτιστα με τη συνεργασία δερματολόγου και ουρολόγου ώστε η διαχείριση των περιστατικών να γίνει με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα, πάντα με γνώμονα το συμφέρον του ασθενή.
Ιωάννης Καρδάκος
ουρολόγος
ΕΥΜΕΓΕΘΕΣ ΕΚΚΟΛΠΩΜΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΟΥΡΗΘΡΑΣ ΜΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΛΟΗΘΟΥΣ ΜΕΣΕΓΧΥΜΑΤΙΚΟΥ ΟΓΚΟΥ- ΛΕΙOΜΥΩΜΑ ΟΥΡΗΘΡΑΣ.
ΕΥΜΕΓΕΘΕΣ ΕΚΚΟΛΠΩΜΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΟΥΡΗΘΡΑΣ ΜΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΛΟΗΘΟΥΣ ΜΕΣΕΓΧΥΜΑΤΙΚΟΥ ΟΓΚΟΥ- ΛΕΙOΜΥΩΜΑ ΟΥΡΗΘΡΑΣ.
Ιωάννης Καρδάκος, Περικλής Κεσσίδης, Νικόλαος Δεληγιαννίδης, Γεώργιος Μαργαρίτης
Ουρολογική Κλινική, Γ.Ν. Πολυγύρου Χαλκιδικής

Σκοπός:Παρουσίαση σπάνιας κλινικής περίπτωσης λειομυώματος γυναικείας ουρήθρας μέσα σε ευμέγεθες εκκόλπωμα(6εκ). Τα εκκολπώματα ουρήθρας επιδημιολογικά αποτελούν ποσοστό 0,6 εως 6% των γυναικών μέσης αναπαραγωγικής ηλικίας.
Υλικό και μέθοδος:Παρουσιάζουμε γυναίκα 52 ετών η οποία προσήλθε αιτιώμενη ψηλαφητή κολπική μάζα προοδευτικά αυξανόμενη την τελευταία 3 ετία με συνοδό δυσπαρευνία.
Ατομικό ιστορικό ελεύθερο ,δύο φυσιολογικούς τοκετούς .
Κλινικο-εργαστηριακός έλεγχος χωρίς ιδιαίτερα παθολογικά ευρήματα.
Απεικονιστικός έλεγχος:
1.CUG χωρίς παθολογικά ευρήματα.
2.Ουρηθροσκόπηση χωρίς παθολογικά ευρήματα.
3.IVP χωρίς παθολογικά ευρήματα.
4.MRI μάζα 6 εκ. μεταξύ ουρήθρας και πρόσθιου κολπικού τοιχώματος.
Αντιμετώπιση:-Διακολπική αφαίρεση εκκπλπώματος ,αιμοστατικός πωματισμός την 1η μετεγχειρητική μέρα, αφαίρεση καθετήρα την 5η μετεγχειρητική μέρα.
Αποτέλεσμα-Συμπεράσματα: Άμεση μετεγχειρητική πορεία ομαλή. Ένα μήνα μετά το χειρουργείο, χωρίς υποτροπή με άριστο λειτουργικό και αισθητικό αποτέλεσμα. Τα λειομυώματα αποτελούν μια σπάνια καλοήθη πάθησης της ουρήθρας. Η σωστή διαγνωστική προσέγγιση και η καλή χειρουργική παρασκευή-εκτομή, μειώνουν τον κίνδυνο επιπλοκών(συρίγγια-ακράτεια ούρων) καθώς και τον κίνδυνο υποτροπής.
Θωμάς Ρούντος
Ουρολόγος
Η αποτελεσματικότητα της fesoterodine στην επιτακτικότητα και την ακράτεια ούρων από έπειξη μετά από προστατεκτομή
Η αποτελεσματικότητα της fesoterodine στην επιτακτικότητα και την ακράτεια ούρων από έπειξη μετά από προστατεκτομή

Πέτρος Σουντουλίδης, Θωμάς Ρούντος, Αλέξανδρος Θεοδοσίου, Δημήτριος Κικιδάκης, Χρήστος Θεοδωσάς, Κωνσταντίνος Πασχαλίδης

Ουρολογική Κλινική Γ.Ν.Βέροιας

Σκοπός Να μελετήσουμε την επίδραση της fesoterodine, ενός εκλεκτικού αποκλειστή των Μ3 μουσκαρινικών υποδοχέων, στην αντιμετώπιση των επεισοδίων επιτακτικής ούρησης κατά την άμεση μετεγχειρητική περίοδο μετά από προστατεκτομή.

Υλικό & Μέθοδος Μελετήθηκαν 52 ασθενείς που υπεβλήθησαν σε διουρηθρική προστατεκτομή (TURP) λόγω μέτριων ή σοβαρών συμπτωμάτων από το κατώτερο ουροποιητικό (LUTS) τα οποία αποδόθηκαν σε ΚΥΠ. Όλοι οι ασθενείς είχαν προεγχειρητικό IPSS score μεταξύ 10 και 28 και Qmax <10 ml/sec στην ουροροομετρία. Από τη μελέτη εξαιρέθηκαν οι ασθενείς με διαγνωσμένη υπερδραστήρια κύστη ή προεξάρχοντα ερεθιστικά LUTS υπό αγωγή με αντιμουσκαρινικά. Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε 2 ομάδες με ομοιογενή κατανομή στα IPSS scores και στο Qmax. Στους ασθενείς της ομάδας Α (n=25) χορηγήθηκε fesoterodine 4 mg ×1 per os από την 1η μετεγχειρητική ημέρα, ενώ στους ασθενείς της ομάδας Β (n=27) δεν χορηγήθηκε. Ο καθετήρας αφαιρέθηκε σε όλους τους ασθενείς μετά την 2η μετεγχειρητική ημέρα ενώ η χορήγηση fesoterodine διακόπηκε 1 μήνα μετά την αφαίρεση του καθετήρα στην ομάδα Α. Όλοι οι ασθενείς συμπλήρωσαν το IPSS ένα μήνα μετά το χειρουργείο ενώ συγκρίθηκε η συχνότητα των επεισοδίων ακράτειας.

Αποτελέσματα Παρατηρήθηκε σημαντική μείωση της συχνότητας έπειξης προς ούρηση (ερώτηση 4 του IPSS) και των επεισοδίων ακράτειας στους ασθενείς της ομάδας Α σε σχέση με εκείνους της ομάδας Β, μετά την αφαίρεση του καθετήρα (1 μήνα ΜΤΧ, x2=5.238, p=0.02). Επίσης η διαφορά στη συχνότητα των επεισοδίων ακράτειας ήταν στατιστικά σημαντική (p<0.05).

Συμπεράσματα Η fesoterodine είναι αποτελεσματική στην μείωση των επεισοδίων ακράτειας ούρων και της συχνότητας έπειξης προς ούρηση μετά από προστατεκτομή.
Ευάγγελος Μουρτζίλας
Ουρολόγος
Μορφώματα έξω στομίου γυναικείας ουρήθρας
Ευάγγελος Μουρτζίλας¹, Κοσμάς Μαραντίδης¹, Βασίλειος Παππάς²,Πέτρος Γεωργόπουλος³, Πάνος Χατζημαλιάκας¹, Γεώργιος Κωτακίδης¹
¹Ουρολογική Κλινική Γ.Ν.Φλώρινας, ²Αναισθησιολογικό Τμήμα Γ.Ν.Φλώρινας, ³Χειρουργική Κλινική Γ.Ν.Φλώρινας

ΣΚΟΠΟΣ: Να αναφερθούμε σε μια όχι και τόσο συχνή παθολογική οντότητα που αναπτύσσεται γύρω από το έξω στόμιο της ουρήθρας
ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΙ: Τα τελευταία τρία χρόνια 7 γυναίκες ασθενείς εξετάστηκαν με ψηλαφητό μόρφωμα (5 ανώδυνο, 2 επώδυνο) γύρω από το έξω στόμιο της ουρήθρας (σε 4 γυναίκες κάτω από το έξω στόμιο της ουρήθρας και 3 πάνω από το έξω στόμιο). Οι διαστάσεις των μορφωμάτων ήταν από 0,5 έως 2,5 cm. Η ηλικία των γυναικών ήταν από 21 ετών έως 63 ετών. Σε όλες τις γυναίκες έγινε κλινική εξέταση, επισκόπηση, ψηλάφηση του μορφώματος και ουρηθροσκόπηση.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Όλες οι γυναίκες αντιμετωπίστηκαν χειρουργικά με αφαίρεση των μορφωμάτων. Στις 6 γυναίκες έγινε γενική αναισθησία και σε μία η αφαίρεση έγινε με τοπική αναισθησία. Η χειρουργική αντιμετώπιση έγινε με τομή ανεστραμμένου U επί του μορφώματος, προσεκτική παρασκευή του μορφώματος, αφαίρεση αυτού και σύγκλειση του τραύματος σε δύο στρώματα, πρώτα με ράμμα Vicryl 4/0 και εξωτερικά με ράμμα Vicryl 3/0 διακεκομμένα σε διαφορετικά ‘’επίπεδα’’. Ο καθετήρας Foley αφαιρέθηκε την 2η μετεγχειρητική ημέρα.
Η ιστοπαθολογική εξέταση έδειξε ένα φλεγμαίνων εκτρόπιο του έξω στομίου της ουρήθρας, 3 απλές επιθηλιακές κύστες, 2 κύστες πόρου αδένα με χρόνια φλεγμονή και ένα λειομύωμα έξω στομίου ουρήθρας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η ύπαρξη μορφώματος στο έξω στόμιο της ουρήθρας πρέπει να αντιμετωπίζεται από τους ουρολόγους. Η προεγχειρητική αξιολόγηση κρίνεται απαραίτητη και βοηθά στη διαφορική διάγνωση. Η προσεκτική παρασκευή και αποκόλληση του μορφώματος από την ουρήθρα καθώς και η σύγκλεισή του σε δύο στρώματα, προστατεύουν ασθενείς και ουρολόγους από τυχόν εμφάνιση μετεγχειρητικών ουρηθροκολπικών συριγγίων ή στενωμάτων του έξω στομίου της ουρήθρας.
Ευάγγελος Μουρτζίλας
Ουρολόγος
Η ενδοκυστική έγχυση υαλουρονικού νατρίου σε υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις
Ευάγγελος Μουρτζίλας, Κοσμάς Μαραντίδης, Διονυσία Πετροπούλου*, Πάνος Χατζημαλιάκας, Γιώργος Κωτακίδης
Ουρολογική Κλινική Γ.Ν.Φλώρινας, *Μικροβιολογικό Τμήμα Γ.Ν.Φλώρινας

ΣΚΟΠΟΣ: Οι λοιμώξεις του ουροποιητικού αποτελούν σοβαρό πρόβλημα υγείας λόγω της συχνής εμφάνισής των . Η κύρια βοήθεια της Ουρολογίας, εκτός της θεραπείας, πρέπει να είναι η πρόληψη των συμπτωματικών λοιμώξεων του ουροποιογεννητικού συστήματος. Οι υποτροπές ή επαναλοιμώξεις είναι συχνό φαινόμενο που ταλαιπωρεί κυρίως γυναίκες και οι οποίες οφείλονται είτε σε μη εκρίζωση των μικροβίων είτε σε επαναλοιμώξεις. Σκοπός είναι να διαπιστώσουμε κατά πόσο βοηθάει στην πρόληψη υποτροπών η ενδοκυστική έγχυση υαλουρονικού νατρίου σε ασθενείς οι οποίοι είχαν εμφανίσει τουλάχιστον 3 επεισόδια λοίμωξης του ουροποιητικού τον τελευταίο χρόνο.
ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΙ: Κατά την τελευταία 5ετία (2006-2010) 59 ασθενείς με υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις υποβλήθηκαν σε ενδοκυστική έγχυση υαλουρονικού νατρίου (4 εβδομαδιαίες και 6 μηνιαίες). 55 γυναίκες και 4 άνδρες. Η ηλικία των ασθενών ήταν από 24 έως 82 ετών (Μ.Ο 52 έτη).Σε όλους τους ασθενείς έγινε υπερηχογραφικός έλεγχος, αιματολογικός και βιοχημικός έλεγχος πριν την έναρξη των εγχύσεων. Όλοι οι ασθενείς είχαν αντιμετωπιστεί σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαικής Ουρολογικής Εταιρείας για την αντιμετώπιση των λοιμώξεων του ουροποιητικού. Μετά την τρίτη υποτροπή μέσα σε 3-4 μήνες , στους ασθενείς, μετά την λήψη της αντιβίωσης , έγινε έναρξη ενδοκυστικών εγχύσεων υαλουρονικού νατρίου.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Από αυτούς οι 49 ολοκλήρωσαν τη θεραπεία (3 άνδρες, 46 γυναίκες). Κατά την διάρκεια της θεραπείας υποτροπίασαν 9 ασθενείς (τις 4 πρώτες εβδομάδες). 4 ασθενείς μετά τη θεραπεία υποβλήθηκαν σε δεύτερο κύκλο εγχύσεων λόγω υποτροπής. 42 ασθενείς ήταν ελεύθεροι ουρολοιμώξεων για χρονικό διάστημα 1 έως 3 έτη (Follow up με γενική ούρων και Κ/α ούρων ανά 3μηνο).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η ενδοκυστική έγχυση υαλουρονικού νατρίου σε ασθενείς με υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις οδήγησε σε σημαντική μείωση των υποτροπών και των επαναλοιμώξεων και αποτελεί ασφαλή και οικονομική θεραπεία με πολύ καλά αποτελέσματα .
Ευάγγελος Μουρτζίλας
Ειδικός Ουρολόγος
Καρκίνος Προστάτου και Λαπαροσκοπική Ριζική Προστατεκτομή: Η εμπειρία μας
Καρκίνος Προστάτου και Λαπαροσκοπική Ριζική Προστατεκτομή: Η εμπειρία μας
(Prostate Cancer and Laparoscopic Radical Prostatectomy: Our experience)
Evangelos Mourtzilas¹,Hakan Vuruşkan², Mahmut Esat Danışoğlu², İsmet Yavaşçaoğlu², Bülent Oktay²
¹ Ειδικός Ουρολόγος, Θεσσαλονίκη, Ελλάδα
² Urology Department Uludag University, Bursa, Turkey

Σκοπός: Να αξιολογήσουμε τα περιεγχειρητικά αποτελέσματα, την νοσηρότητα, τα λειτουργικά αποτελέσματα και την ογκολογική παρακολούθηση σε μια σειρά λαπαροσκοπικών ριζικών προστατεκτομών οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε μια περίοδο 5 ετών.

Υλικό-Μέθοδοι: Το χρονικό διάστημα 2006-2010 υπεβλήθησαν σε εξωπεριτοναική ριζική προστατεκτομή 210 ασθενείς. Τα ογκολογικά αποτελέσματα αξιολογήθηκαν με ιστοπαθολογική εξέταση και μέτρηση του μετεγχειρητικού PSA. Τα λειτουργικά αποτελέσματα, εγκράτεια και ικανότητα στύσης αξιολογήθηκαν με τη χρήση ερωτηματολογίων.

Αποτελέσματα: Ο μέσος χειρουργικός χρόνος ήταν 146 λεπτά (48-540 min), η μέση απώλεια αίματος ήταν 150ml (50-450ml), ο μέσος όρος παραμονής στο νοσοκομείο ήταν 3,2 ημέρες (1-12) και ο μέσος χρόνος παραμονής του καθετήρα 8,5 ημέρες (6-17). 12 (5,7%) ασθενείς χρειάστηκαν μετάγγιση αίματος είτε περιεγχειρητικά είτε μετεγχειρητικά. Το παθολογικό στάδιο ήταν pT2 στο 69,2% των ασθενών και pT3 στο 30,8% των ασθενών. Τα συνολικά θετικά χειρουργικά όρια ήταν 10,9% με βιοχημική υποτροπή στο 10,4% με μέσο όρο παρακολούθησης τους 36 μήνες. Τον πρώτο χρόνο παρακολούθησης 92% των ασθενών ήταν εγκρατείς, 6% ανέφεραν μικρή ακράτεια ούρων ( μία πάνα την ημέρα) και 2% ασθενείς χρειάστηκαν χειρουργική επέμβαση για την ακράτεια.

Συμπέρασμα: Η λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή είναι μια αποδεκτή χειρουργική επέμβαση η οποία προσφέρει πολύ καλά ογκολογικά και λειτουργικά αποτελέσματα.
Ευάγγελος Αθανασίου
Μαιευτήρας-Γυναικολόγος
Επίσχεση ούρων και αποβολή
ΕΠΙΣΧΕΣΗ ΟΥΡΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΒΟΛΗ ΚΥΗΣΗΣ ΣΤΟ Β ΤΡΙΜΗΝΟΥ
Ε.Αθανασίου, Ν.Οικονόμου, Α. Κασιμιάδου, Α. Γεωργιάδης
Μαιευτική-Γυναικολογική κλινική, Γενικό Νοσοκομείο Νάουσας

Εισαγωγή: Αναφέρουμε σπάνιο περιστατικό 32 χρονης γυναίκας στην 3η εγκυμοσύνη της με 1 φυσιολογικό τοκετό και 1 αποβολή στο ιστορικό της η οποία είχε επίσχεση ούρων που ξεκίνησε στο πρώτο τρίμηνο της κύησης.
Περιστατικό: Η επίτοκος προσήλθε για πρώτη φορά στην 11η εβδομάδα με επίσχεση ούρων. Μετά την τοποθέτηση καθετήρα και σταδιακή εκκένωση της ουροδόχου κύστεως 1850cc ούρων.Στο πρώτο 24ωρο μπορούσε να ουρήσει ελεύθερα οπότε και εξήλθε της κλινικής. Στην τέταρτη και τελευταία εισαγωγή της στην 14η εβδομάδα κύησης το έμβρυο βρισκόταν στο τραχηλικό στόμιο (ατελής αποβολή).
Συζήτηση: Η επίσχεση ούρων στις γυναίκες είναι σπάνια κατάσταση λόγω του μικρού μήκους της ουρήθρας τους. Μπορεί να συμβεί όταν υπάρχει στην κοιλιά μάζα που πιέζει την ουροδόχο κύστη. Από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας βρέθηκαν αναφερόμενα περιστατικά επίσχεσης ούρων σε γυναίκα με ινομυώματα(1), στην λοχεία(2) λόγω παρατεταμένου 2ου σταδίου του τοκετού, στην κύηση (3)λόγω προηγειθήσας τοποθέτησης ταινία ΤΟΤ προ διετίας για ακράτεια και τέλος σε περιστατικό αδενοκαρκινώματος της ουρήθρας(4) σε εμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Δεν βρέθηκε στην αναζήτηση μας περιστατικό με επίσχεση στην κύηση και ούτε βεβαίως περιστατικό που η επίσχεση να οδηγεί σε αποβολή.
Συμπεράσματα: Η επίσχεση ούρων αν και σπάνια μπορεί να συβεί στο πρώτο τρίμηνο της κύησης. Οι μεγάλες ποσότητες ούρων μπορούν λόγω πίεσης στην μήτρα να οδηγήσουν σε σύσπαση της μήτρας και αποβολή ειδικά αν η επίσχεση επαναλαμβάνεται σε μικρά χρονικά διαστήματα.
Ευάγγελος Αθανασίου
Μαιευτήρας-Γυναικολόγος
Ακράτεια ούρων σε εμμηνοπαυσιακές γυναίκες
ΑΚΡΑΤΕΙΑ ΟΥΡΩΝ ΣΕ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΙΑΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Σ.Πολίτη, Σ.Ελευθεριάδης, Δ.Γκόλιας, Ε.Αθανασίου
Μαιευτική-Γυναικολογική κλινική, Γενικό Νοσοκομείο Νάουσας

Σκοπός: Να γνωρίσουμε ποιές εμμηνοπαυσιακές γυναίκες πάσχουν από ακράτεια ούρων και αν γνωρίζουν τί είναι ακράτεια.
Υλικό και μέθοδος: Εμμηνοπαυσιακές γυναίκες (άνω των 50 ετών) που προσέρχονταν στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία της κλινικής μας απαντούτσαν στο ερωτηματολόγιο σχετικά με την ακράτεια ούρων.Συνολικά δόθηκαν 60 ερωτηματολόγια και απαντήθηκαν σωστά τα 52.
Το 44% των γυναικών ήταν πάνω από 6 έτη στην εμμηνόπαυση , το 46% ήταν άνω των 61 ετών,το 38% είχε τρία ή περισσότερα παιδιά,το 15% ήταν καπνίστριες και το 11,5% ήταν υπέρβαρες με βάρος σώματος άνω των 90 κιλών.
Αποτελέσματα: Το 34% των γυναικών ανέφεραν ότι είχαν ακράτεια. Επί του συνόλου των γυναικών οι 25 ανέφεραν συμπτώματα ακράτειας από προσπάθεια (stress) και οι 20 ακράτεια από έπειξη (urge). Συχνουρία ανέφεραν οι 31 γυναίκες και νυχτοουρία οι 17. Το 38% των γυναικών λάβανε διουρητική θεραπεία και το 9% είχε διαβήτη.
Συμεράσματα : Ενώ οι γυναίκες έχουν συμπτώματα ακράτειας δεν απαντάνε θετικά στην ερώτηση παρά μόνο στην συγκεκριμένη ερώτηση πχ όταν βήχετε έχετε απώλεια ούρων? Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι ενημερωμένες για την γυναικεία ακράτεια ούρων και ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος για τον οποίο δεν απευθύνονται τόσο συχνά στον γιατρό τους για την ακράτεια τους. Επίσης φαίνεται ότι στις εμμηνοπαυσιακές γυναίκες η ακράτεια από προσπάθεια φαίνεται να κυριαρχεί.
Δημήτριος Κικιδάκης
Ουρολόγος
Η αποτελεσματικότητα της prulifloxacin στην αντιμετώπιση των LUTS μετά από ενδοκυστικές εγχύσεις BCG για μη διηθητικό ουροθηλιακό καρκίνο της κύστης.
Η αποτελεσματικότητα της prulifloxacin στην αντιμετώπιση των LUTS μετά από ενδοκυστικές εγχύσεις BCG για μη διηθητικό ουροθηλιακό καρκίνο της κύστης.

Δημήτριος Κικιδάκης, Αλέξανδρος Θεοδοσίου, Πέτρος Σουντουλίδης, Χρήστος Θεοδωσάς, Θωμάς Ρούντος, Νίκη Ζιώγα, Κωνσταντίνος Πασχαλίδης

Ουρολογική Κλινική Γ.Ν.Βέροιας

Σκοπός : Να μελετήσουμε εάν η προφυλακτική χορήγηση prulifloxacin μειώνει τα συμπτώματα από το κατώτερο ουροποιητικό (LUTS) μετά από ενδοκυστική έγχυση BCG σε ασθενείς με μη διηθητικό καρκίνο ουροδόχου κύστης.

Υλικό και Μέθοδος : Μελετήθηκαν 36 άνδρες και γυναίκες ηλικίας 52-78 ετών οι οποίοι υποβλήθηκαν σε διουρηθρική εκτομή (TURBT) για θηλωματώδεις όγκους της ουροδόχου κύστης και στους οποίους η ιστολογική εξέταση ανέδειξε υψηλού grade, μη διηθητικό καρκίνο της ουροδόχου κύστης ή καρκίνωμα in situ (CIS) (T1-G2-3, CIS). Όλοι οι ασθενείς τέθηκαν σε αρχικό σχήμα ενδοκυστικών εγχύσεων με BCG για 6 συνεχόμενες εβδομάδες και συμπλήρωσαν το IPSS ερωτηματολόγιο πριν την έναρξη των εγχύσεων και μετά την λήξη τους. Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Στην ομάδα Α (n=18) οι ασθενείς έλαβαν 600 mg prulifloxacin για τρεις μέρες μετά από κάθε έγχυση BCG, ενώ στην ομάδα Β (n=18) δεν έλαβαν καμία αγωγή. Μελετήθηκαν η διαφορά στα LUTS (IPSS) ενώ καταγράφηκαν και τα επεισόδια εμπύρετης ουρολοίμωξης στις 2 ομάδες.

Αποτελέσματα : Και στις 2 ομάδες διαπιστώθηκε επιδείνωση των LUTS, ιδιαίτερα των ερεθιστικών, με αύξηση του IPPS score στις 6 εβδομάδες. Η αύξηση αυτή ήταν μικρότερη στην ομάδα που έλαβε prulifloxacin, (IPSS 11,5-13 /μεταβολή 13%) έναντι (IPSS 12,5-16/μεταβολή 28%) και η διαφορά ήταν στατιστικά σημαντική (p<0,0001 στο x2 τεστ). Δεν διαπιστώθηκε διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων στη συχνότητα επεισοδίων κυστίτιδας ή εμπύρετης ουρολοίμωξης με θετική καλλιέργεια ούρων, ενώ δεν παρατηρήθηκαν επεισόδια σηπτικής λοίμωξης από BCG.

Συμπεράσματα : Η προφυλακτική χορήγηση prulifloxacin φαίνεται να μειώνει τη βαρύτητα των προεξαρχόντως ερεθιστικών LUTS που αποτελούν συχνό παράπονο των ασθενών που λαμβάνουν ενδοκυστικές εγχύσεις BCG.
Γεώργιος Σούκιας
Ουρολόγος
ΤΟ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΛΟΗΘΟΥΣ ΥΠΕΡΠΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ
ΤΟ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΛΟΗΘΟΥΣ ΥΠΕΡΠΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ

Γ. Σούκιας, Μ. Δημόπουλος, Π. Κεσσίδης, Α.Γαυγίδης, Ι. Δημητριάδης.
Ουρολογική Κλινική Αχιλλοπούλειου Γ. Νοσοκομείου Βόλου

Σκοπός της μελέτης μας είναι να διερευνηθεί το μακροπρόθεσμο κόστος της αποτελεσματικής αντιμετώπισης της καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη (ΚΥΠ), που παραμένει ένα σημαντικό ζήτημα στα οικονομικά της υγείας επειδή περίπου το 25% των ανδρών ηλικίας 50 ετών και άνω βιώνουν προβλήματα ούρησης.

Υλικό & Μέθοδος
Με την αύξηση του γηράσκοντα πληθυσμού αυξάνει και το ποσοστό των ασθενών με ΚΥΠ στους οποίους μπορεί να ακολουθηθεί οποιοδήποτε είδος θεραπείας και ταυτόχρονα αναμένεται μια σημαντική αύξηση στο συνολικό κόστος στην κοινωνία.
Από τον Μάρτιο του 2010 όλοι οι ασθενείς με ΚΥΠ στα εξωτερικά ιατρεία και στο ΤΕΠ καταγράφηκαν και τους προτάθηκε έλεγχος και ανάλογη αντιμετώπιση. Υπολογίστηκε το κόστος της προστατεκτομής και της φαρμακευτικής θεραπείας με ταμσουλοσίνη, αλφουζοσίνη, φιναστερίδη και δουδαστερίδη.

Αποτελέσματα
Από 824 ασθενείς που καταγράφηκαν 452 παρακολουθήθηκαν και από αυτούς οι 64 αντιμετωπίστηκαν χειρουργικά ενώ οι 388 συντηρητικά. Το μέσο κόστος για 1 χρόνο φαρμακευτικής θεραπείας έφτασε τα 432 ευρώ ανά ασθενή, ενώ το μέσο κόστος της διουρηθρικής ή ανοικτής προστατεκτομής εκτιμήθηκε στα 1130 ευρώ. Αναγνωρίστηκε η ατέλεια της μελέτης μας λόγω του μη συνυπολογισμού του έμμεσου κόστους, της έλλειψης πραγματικά μακροπρόθεσμων δεδομένων και της πολύ κρίσιμης έλλειψης πληροφόρησης ανθρώπινου κόστους (προτιμήσεις ασθενών)

Συμπεράσματα
Η φαρμακευτική θεραπεία προσφέρει μία προληπτική καθώς και συμπτωματική δυνατότητα, η υπάρχουσα όμως τάση αντικατάστασης του προκαταβολικού κόστους των παρεμβατικών προσεγγίσεων για την ΚΥΠ από ένα μοτίβο μακροπρόθεσμης φαρμακευτικής και προληπτικής θεραπείας φαίνεται να οδηγεί σε αύξηση του οικονομικού κόστους. Χρειάζονται μεγαλύτερες μελέτες που θα ενσωματώσουν πλήρως όλα τα δεδομένα για να αποφασιστεί με βεβαιότητα η οικονομικά προτιμότερη αντιμετώπιση.
Αριστείδης Γ. Κοντονίκος
Ουρολόγος
ΔΙΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΟΥ ΥΠΟΒΛΗΘΗΚΑΝ ΣΕ ΡΟΜΠΟΤΙΚΑ ΥΠΟΒΟΗΘΟΥΜΕΝΗ ΡΙΖΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΤΕΚΤΟΜΗ. ΜΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ 3000 ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ.
Αριστείδης Γ. Κοντονίκος1-2, Χρυσογονίδης Ιωάννης2, Jorn H. Witt1, Απόστολος Π. Λαμπανάρης 1

1. European Robotic Urology Institute, Νοσοκομείο St. Antonius, Gronau, Γερμανία.
2. Τμήμα Ουρολογίας, Νοσοκομείο ΑΓ.ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, Θεσσαλονίκη, Ελλάδα

ΕΙΣΑΓΩΓΗ. Την τελευταία δεκατία η ρομποτικά υποβοηθούμενη ριζική προστατεκτομή αποτέλεσε στην Ευρώπη μια ευρέως δημοφιλή χειρουργική προσέγγιση για την θεραπεία του καρκίνου του προστάτη. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η αξιολόγηση των διεγχειρητικών και μετεγχειρητικών επιπλοκών σε μια σειρά 3000 ασθενών που υποβλήθηκαν σε ρομποτικά υποβοηθούμενη ριζική προστατεκτομή.
ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ. Μελετήθηκαν αναδρομικά τα αρχεία 3000 ασθενών που υποβλήθηκαν σε ρομποτικά υποβοηθούμενη ριζική προστατεκτομή από τον Φεβρουάριο του 2006 μέχρι τον Αύγουστο του 2011. Αξιολογήθηκαν οι διεγχειρητικές και μετεγχειρητικές επιπλοκές όλων των ασθενών. Ως μετεγχειρητικές επιπλοκές υπολογίζονται αυτές που παρουσιάστηκαν εντός 30 ημερών από την χειρουργική επέμβαση και διαχωρίζονται σύμφωνα με την ταξινόμηση του Clavien σε ελάσσονες (βαθμός κατά CLAVIEN I-IIIa) και μείζονες (βαθμός κατά Clavien IIIb-IVa). Ως αιμορραγία ορίστηκε η απώλεια αίματος άνω των 500ml κατά την διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. Περισσότερες παράμετροι που αναλύθηκαν περιελάμβαναν την ηλικία, τον δείκτη μάζας σώματος (ΒΜΙ), το μέγεθος του προστάτη, τις τιμές του ΡSA, το Gleason score της βιοψίας, την λεμφαδενεκτομή, και το παθολογοανατομικό στάδιο.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ. Οι διεγχειρητικές όπως και τόσο οι ελάσσονες όσο και οι μείζονες μετεγχειρητικές επιπλοκές παρουσιάζονται σε πίνακες. Ο μέσος όρος ηλικίας των ασθενών ήταν 64,1 έτη, η μέση τιμή δείκτη μάζας σώματος ήταν 26,7Kg/m, η μέση τιμή μεγέθους του προστάτη ήταν 40,1gr. ενώ η μέση τιμή PSA ήταν 10,1 ng/ml. Το Gleason score στο υλικό των βιοψιών μετρήθηκε <7 στο 65% των περιπτώσεων, 7 στο 34,4% και >7 στο 9,6%. Λεμφαδενεκτομή διενεργήθηκε στο 75,9% των ασθενών. Σε ποσοστό 75% η νόσος παρέμεινε εντοπισμένη στον προστάτη ενώ σε ποσοστό 25% διαπιστώθηκε εξωπροστατική επέκταση. Στο σύνολο των ασθενών το ποσοστό των διεγχειρητικών επιπλοκών υπολογίστηκε στο 5,1% ενώ για τις ελάσσονες μετεγχειρητικές επιπλοκες ήταν 16,1% και για τις μείζονες 1,8% αντίστοιχα.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Η ρομποτικά υποβοηθούμενη ριζική προστατεκτομή δεν στερείται επιπλοκών. Ωστόσο η διενέργεια της συγκεκριμένης επέμβασης από έμπειρα χέρια μπορεί να θεωρηθεί μία ασφαλής χειρουργική προσέγγιση με πολύ χαμηλά ποσοστά θνητότητας και θνησιμότητας.


ΔΙΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ
Ανεπάρκεια αναστόμωσης N=55 (1.8%)
Αιμορραγία N=44 (1.4%)
Ελλατωματική λειτουργία ρομπότ N=10 (0.3%)
Ρήξη ραμμάτων αναστόμωσης N=10 (0.3%)
Τραυματισμός λεπτού εντέρου N=8 (0.2%)
Τραυματισμός παχέως εντέρου N=5 (0.1%)
Τραυματισμός ορθού N=5 (0.1%)
Ρήξη αναστόμωσης N=5 (0.1%)
Διάτρηση ουροδόχου κύστεως N=5 (0.1%)
Τραυματισμός ουρητήρα N=1 (0.03%
Τραυματισμός θυροειδούς νεύρου N=1 (0.03%)


ΕΛΑΣΣΟΝΕΣ ΜΕΤΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ
Λοίμωξη ουροποιητικού N=120 (4%)
Διαφυγή σκιαστικού από την αναστόμωση N=100 (3.3%)
Επίσχεση ούρων μετά την αφαίρεση του καθετήρα N=39 (1.3%)
Πυελικό άλγος N=32 (1%)
Πυρετός N=20 (0.6%)
Αλγος όμου N=18 (0.6%)
Δυσκοιλιότητα N=17 (0.6%)
Περικυστικό αιμάτωμα N=15 (0.5%)
Ασυμπτωματική λεμφοκήλη N=12 (0.4%)
Οίδημα οσχέου N=10 (0.3%)
Αιματοκύστη N=9 (0.3%)
Αλλεργίες N=9 (0.3%)
Τεινισμός ουροδόχου κύστεως N=9 (0.3%)
Αρρυθμίες N=8 (0.2%)
Αιμάτωμα οσχέου N=6 (0.2%)
Οίδημα πέους N=6 (0.2%)
Τοπική λοίμωξη εισόδου των τροκάρ N=6 (0.2%)
Οξεία επιδιδυμίτιδα N=6 (0.2%)
Υποδόριο εμφύσημα N=6 (0.2%)
Υπόταση N=5 (0.1%)
Επιπεφυκίτιδα N=5 (0.1%)


ΜΕΙΖΟΝΕΣ ΜΕΤΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΈΣ
Xειρουργική παρέμβαση λογω: N=43 (1.4%)
• Αιμάτωμα N=17 (0.5%)
• Τραυματισμός εντέρου N=6 (0.2%)
Απόστημα N=4 (0.1%)
• Κήλη στο σημείο εισόδου των τροκάρ N=6 (0.2%)
• Διάνοιξη περιτοναίου λογω λεμφοκήλης N=4 (0.1%)
• Νεφροστομία N=2 (0.05%)


Δευτερογενής ρήξη της αναστόμωσης N=16 (0.5%)
Οξεία νεφρική ανεπάρκεια N=3 (0.1%)
Σύνδρομο αναπνευστικής ανεπάρκειας ενηλίκων N=2 (0.05%)
Εγκεφαλικό N=2 (0.05%)
Εμφραγμα μυοκαρδίου N=2 (0.05%)
Ανακοπή N=1 (0.03%)
Απόστολος Λαμπανάρης
Ουρολόγος
H EMΠΕΙΡΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΡΟΜΠΟΤΙΚΑ ΥΠΟΒΟΗΘΟΥΜΕΝΗ ΡΙΖΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΤΕΚΤΟΜΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΑ, ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.
H EMΠΕΙΡΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΡΟΜΠΟΤΙΚΑ ΥΠΟΒΟΗΘΟΥΜΕΝΗ ΡΙΖΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΤΕΚΤΟΜΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΑ, ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.

Λαμπανάρης Α., Γίτσος Γ., Λαμπανάρης Γ., Λαμπανάρης Π.
Ιατρικό Διαβαλκανικό Θεσσαλονίκης.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ.
Την τελευταία δεκαετία η ρομποτικά υποβοηθούμενη ριζική προστατεκτομή αποτέλεσε μία ευρέος δημοφιλή χειρουργική τεχνική για την θεραπεία του καρκίνου του προστάτη. Στις μέρες μας αποτελεί κυρίαρχη προσέγγιση στις ΗΠΑ, σε ευρωπαϊκές χώρες όπως το Βέλγιο και η Σουηδία αλλά και γενικότερα σε οικονομικά ανεπτυγμένες περιοχές. Σκοπός αυτής της εργασίας είναι να επιδείξουμε την αρχική μας εμπειρία στην ρομποτικά υποβοηθούμενη ριζική προστατεκτομή αξιολογώντας τα χειρουργικά, ογκολογικά και άμεσα λειτουργικά συμπεράσματα που προέκυψαν από τους ασθενείς μας.

ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ.
Μετά την πρώτη ρομποτικά υποβοηθούμενη ριζική προστατεκτομή που διενεργήθηκε στις 02.04.2011 στην Βόρεια Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Ιατρικό Διαβαλκανικό Θεσσαλονίκης από την ομάδα μας, ακολούθησαν άλλες 7 περιπτώσεις. Τα αρχεία των Ν=8 ασθενών που υποβλήθηκαν στη συγκεκριμένη επέμβαση από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο του 2011 μελετήθηκαν προσεκτικά. Ο μέσος χρόνος μετεγχειρητικής παρακολούθησης ήταν 3,2 μήνες (2-5 μήνες). Οι παράμετροι που αναλύθηκαν περιελάμβαναν την ηλικία των ασθενών, την τιμή του PSA, το μέγεθος του προστάτη, το Gleason score μετά την βιοψία, την παθολογοανατομική σταδιοποίηση, τα χειρουργικά όρια, διεγχειρητικές και μετεγχειρητικές επιπλοκές, την ανάγκη μετάγγισης αίματος, το χειρουργικό χρόνο, την περίοδο νοσηλείας στο νοσοκομείο μετά την επέμβαση, τη διάρκεια παραμονής του καθετήρα, τη μετεγχειρητική τιμή του PSA καθώς και τα άμεσα λειτουργικά αποτελέσματα (εγκράτεια και στυτική λειτουργία).Ως εγκράτεια ούρων ορίζεται η μη χρήση πάνας και/ή η μη απώλεια ούρων. Ως σεξουαλική ικανότητα ορίζεται η πραγματοποίηση στύσεων ικανών για κολπική διείσδυση με ή χωρίς χρήση αναστολέων φωσφοδιεστεράσης.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.
Ο μέσος όρος ηλικίας των ασθενών ήταν 59,8έτη (49-65ετών). Η μέση τιμή του PSA ήταν 6,2ng/ml (5-0ng/ml),η μέση τιμή μεγέθους του προστάτη ήταν 54,6gr (35-87gr) και το κλινικό στάδιο ήταν Τ1c N=7 ασθενείς και Τ2b σε Ν=1 ασθενή. Το προεγχειρητικό Gleason score ήταν 6 σε Ν=7 ασθενείς (87,5%) και 7 σε Ν=1 ασθενή (12,5%).Τα ιστολογικά αποτελέσματα ανέδειξαν pT2a σε Ν=2 ασθενείς (25%), pT2b σε Ν=2 ασθενείς (12,5%), pT2c σε Ν=4 ασθενείς (50%) και pT3b σε Ν=1 ασθενή (12,5%).Όλοι οι ασθενείς με Gleason score 6 προεγχειρητικά διατήρησαν την ίδια τιμή και μετεγχειρητικά, ενώ ασθενείς με Gleason score 7 εμφάνισε τιμή 9 μετεγχειρητικά. Τα χειρουργικά όρια ήταν αρνητικά σε Ν=7 (87,5%) ασθενείς και θετικά σε Ν=1 (12,5%) ασθενή. Δεν εμφανίστηκαν διεγχειρητικές ή μετεγχειρητικές επιπλοκές, δεν υπήρξε ανάγκη μετάγγισης, ενώ η μέση ποσότητα αίματος που χάθηκε κατά την εγχείρηση ήταν 150ml (100-250ml).Ο μέσος χειρουργικός χρόνος ήταν 223min (180-300min), η μέση διάρκεια παραμονής στο νοσοκομείο ήταν 1,3ημέρες (1-2ημέρες) και η διάρκεια παραμονής του καθετήρα ήταν 7 ημέρες. Έναρξη συμπληρωματικής χημειοθεραπείας κρίθηκε απαραίτητη σε Ν=1 ασθενή. Όλοι οι ασθενείς παρουσίασαν μη ανιχνεύσιμα επίπεδα PSA κατά τη μετεγχειρητική περίοδο. Όσον αφορά στα λειτουργικά συμπεράσματα όλοι οι ασθενείς Ν=9 εμφανίστηκαν εγκρατείς και N=4 (50%) στυτικά ικανοί.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.
Παρά το γεγονός ότι η έρευνά μας αφορά περιορισμένο αριθμό ασθενών, με βραχεία μετεγχειρητική περίοδο παρακολούθησης, τα συμπεράσματά μας συσχετίζονται με τη σύγχρονη βιβλιογραφία επιδεικνύοντας ότι η ρομποτικά υποβοηθούμενη ριζική προστατεκτομή παρουσιάζει εξαιρετικά χειρουργικά, ογκολογικά και λειτουργικά αποτελέσματα. Παρά το γεγονός ότι το κόστος της συγκεκριμένης χειρουργικής επέμβασης αποτελεί ένα καταληκτικό σημείο, είναι βέβαιο ότι στο άμεσο μέλλον η ρομποτικά υποβοηθούμενη ριζική προστατεκτομή θα αποτελεί την επικρατούσα προσέγγιση στη θεραπεία του καρκίνου του προστάτη και στη Θεσσαλονίκη.
Ανδρέας Ανδρέου
Ουρολογος
Λαπαροσκοπική μερική νεφρεκτομή: tips and tricks
Αθανάσιος Μπέκος*, Μάριος Ξηρομερίτης**, Ανδρέας Ανδρέου*
*Ιατρικό Διαβαλκανικό Κέντρο Θεσσαλονίκη
**Γενική Κλινική Ιασώ, Λάρισα

Βίντεο παρουσίαση

Σκοπός : Στην παρούσα βίντεο παρουσίαση αναλύονται τεχνικές λεπτομέρειες για την μείωση του χρόνου θερμής ισχαιμίας

Υλικό: Παρουσιάζονται μαγνητοσκοπημένα στιγμιότυπα από μία μερική νεφρεκτομή. Ο ασθενής έπασχε από όγκο μεγέθους 4 εκ εντοπισμένου στον κάτω πόλο του αριστερού νεφρού με επέκταση εγγύς του πυελοκαλυκικού συστήματος.

Μέθοδος: Γίνεται ανάλυση των τεχνικών λεπτομερειών για τον ευκολότερο έλεγχο του μίσχου, τον έλεγχο της αιμορραγίας με συμπίεση του νεφρικού παρεγχύματος η προετοιμασία για την συρραφή, η συρραφή του πυελοκαλυκικού συστήματος και του νεφρικού παρεγχύματος.

Συμπέρασμα: Η λαπαροσκοπική μερική νεφρεκτομή μπορεί να γίνει με μικρό χρόνο ισχαιμίας με την εφαρμογή απλών τεχνικών λύσεων που δεν αυξάνουν το κόστος της επέμβασης.
Ανδρέας Ανδρέου
ουρολογος
Λαπαροσκοπική επινεφριδεκτομή σε όγκους επινεφριδίου μεγαλύτερους των 5 εκατοστών
Ανδρέας Ανδρέου, Φατλές Γεώργιος, Αθανάσιος Μπέκος

Ιατρικό Διαβακανικό Κέντρο Θεσσαλονίκη

Βίντεο παρουσίαση

Σκοπός: Με βάση τις κατευθυντήριες γραμμές οι ενδείξεις της λαπαροσκοπικής επινεφριδεκτομής περιορίζονται σε όγκους των επινεφριδίων με μέγεθος μικρότερο των 5 εκ. Στην παρούσα παρουσίαση τονίζονται οι τεχνικές λεπτομέρειες για την πραγματοποίηση της επέμβασης σε μεγαλύτερους όγκους.

Υλικό: Παρουσιάζονται στιγμιότυπα απο μαγνητοσκοπημένη επινεφριδεκτομή δεξιά, μυολιπώματος επινεφριδίου

Μέθοδος: Πραγματοποιείται παρουσίαση των χρόνων της επινεφριδεκτομής σε όγκο 12 εκατοστών

Συμπέρασμα : Η λαπαροσκοπική επινεφριδεκτομή για όγκους μεγαλύτερους των 5 εκ , είναι τεχνικώς εφικτή, δεν χρειάζεται τροποποίηση των χειρουργικών χρόνων και δεν απαιτεί τη χρήση ειδικών συσκεύων αιμόστασης και διατομής που ανεβάζουν το κόστος της επέμβασης.
Ανδρέας Ανδρέου
Ουρολογος
Ρομποτική ολική κυστεκτομή και εκτροπή με ορθότοπη νεοκύστη. Βιντεοπαρουσίαση των χειρουργικών χρόνων
Ανδρέας Ανδρέου*, Jean-Marie Hervé**, Αθανάσιος Μπέκος*

*Ιατρικό Διαβακανικό Κέντρο Θεσσαλονίκη
** Hôpital Foch, France

Σκοπός : Η παρουσίαση των χρόνων της ρομποτικής ολικής κυστεκτομής

Υλικό: Παρουσιάζονται μαγνητοσκοπημένα στιγμιότυπα από μια ολική κυστεκτομή σε άρρεν ασθενή με διηθητικό καρκίνο κύστεως.

Μέθοδος: Παρουσιάζονται οι χρόνοι της ολικής κυστεκτομής: εκτεταμένη λεμφαδενεκτομή, παρασκευή και διατομή των ουρητήρων, παρασκευή του Δουγλάσιου μέχρι την ουρήθρα, παρασκευή του προκυστικού εξωπεριτοναικού χώρου, διάνοιξη της ενδοπυελικής περιτονίας, απολίνωση και διατομή των κυστικών και σπερματικών δεματίων, διατομή του πλέγματος του Santorini, διατομή της ουρήθρας, υπομφάλιος minι λαπαροτομή, αφαίρεση του παρασκεύασματος, διατομή και αναστόμωση του εντέρου, δημιουργία νεοκύστης και μετεμφύτευση των ουρητήρων, σύγκλειση του τραύματος, λαπαροσκοπική δημιουργία νεοκυστοουρηθρικής αναστόμωσης με συνεχή ραφή, τοποθέτηση παροχέτευσης.

Συμπέρασμα : Η ρομποτική ολική κυστεκτομή είναι καλά τεκμηριωμένη επέμβαση όσον αφορά την χειρουργική τεχνική, είναι απόλυτα εφαρμόσιμη από ομάδες με λαπαροσκοπική εμπειρία και εφόσον τεκμηριωθούν τα ογκολογικά και λειτουργικά αποτελέσματα της μεθόδου θα μπορούσε να αποτελέσει θεραπεία πρώτης εκλογής σε εξειδικευμένα κέντρα.
Ανδρέας Ανδρέου
Ουρολογος
Early continence after robotic radical prostatectomy. Tips and tricks
Jean-Marie Hervé

Hôpital Foch, France

Object: Robotic assistance to laparoscopy undoubtely brings, through 3D vision, stability of the camera and handling of instruments, a significant improvement in the understanding of the anatomy and functionnal morphology of urinary continence mecanisms, and therefore its preservation and its reconstruction during radical prostatectomy.

Material and Methods: The course of the procedure early faces the surgeon to essential anatomic structures.

After opening of the deep pelvic fascia, dissection is lead towards the apex, where major actors of continence are located: arcus tendinus, pubo prostatic ligaments and muscles, and the bladder neck.

Incision of arcus tendinus and pubo-prostatc ligaments gives access to pubo prostatic and pubo perineal muscles that underlie the prostatic apex. These muscles can be repelled carefully from the apex, taking care not to injure them, specially close to their retro-urethral portion..

Thus, access is given to the anterior striated sphincter, which can be preserved mainly during the Santorini hemostatic stitch placement.

Its seems that this muscular complex create a functionnal sub-urethral sling effet during the sphincteric contraction. That’s what we try to reproduce at the time of reconstruction.

Bladder neck preservation is legitimate under strict carcinologic conditions, otherwise, the bladder neck can be acheived by a posterior plasty.

The urethral section must preserved the urethra, the sphincteric striated sleeve, and the recto-urethral muscle in his lateral and posterior segments.

The reconstruction time starts with stitching the recto-urethral muscle to the posterior bladder neck, that gives to the urethra an effective functionnal lenght and replaces the pubo rectal muscles in their anatomic sling position.
Either, it makes easier the anastomosis, carefully made with a continuous suture starting at 3 O’clok. Waterproof anastomosis avoids peri-sphincteric fibrosis.

Then, the bladder neck is fixed down to the pubis, in order to optimize the functionnal lenght of the urethra above the perineal floor, and in second part to give an anterior position of this portion of the urethra, to replicate the sling effect. At the end, the lateral parts of bladder neck are docked to the muscular part of the arcu tendinus, in the same goal.

Conclusion: Carefull muscles sparing dissection and reconstruction of a functionnal anatomy close to the natural situation allows main part of the patients to a immediate recovery of continence after radical prostatecomy.
Trough a better understanding of the actors if continence, these technical tips can be used, either in open, laparoscopic or robotic surgery.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΥΡΟΛΟΓΙΑ
ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ FOURNIER: Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΜΑΣ
ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ FOURNIER: Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΜΑΣ

ΟΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ “Γ.Ν. ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ” ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Παπαλάκης Α., Πτωχός Α., Ζησόπουλος Α., Χατζημπούσιος Κ., Τυροθουλάκης Ε., Κοντονίκος Α., Σαρίκας Θ., Χρυσογονίδης Ι.


ΣΚΟΠΟΣ - ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η γάγγραινα Fournier είναι μία βαριά και ταχέως εξελισσόμενη νεκρωτική φλεγμονή των έξω γεννητικών οργάνων και του περινέου. Παρουσιάζουμε την εμπειρία μας από τη νοσηλεία 3 περιστατικών με γάγγραινα Fournier στην κλινική μας, τα οποία αντιμετωπίστηκαν το 2010.

ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ: Το 2010 νοσηλεύτηκαν στη κλινική μας 3 περιστατικά με γάγγραινα Fournier. Οι ασθενείς ήταν άνδρες με μέση ηλικία 66 έτη (60 - 72). Η αρχική εστία φλεγμονής ήταν παραεδρικό απόστημα, απόστημα μηρού και απόστημα οσχέου. Εντός των 2 πρώτων ωρών όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ευρύ χειρουργικό καθαρισμό με παροχέτευση των αποστημάτων, σχάσεις του υποδόριου λίπους και τοποθέτηση παροχετεύσεων. Εν συνεχεία μεταφέρθηκαν στη ΜΕΘ διασωληνωμένοι υπό καταστολή και μηχανικό αερισμό.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ο μέσος χρόνος νοσηλείας ήταν 12 ημέρες (4 – 26) ενώ ο μέσος χρόνος προσέλευσης από την έναρξη των συμπτωμάτων ήταν 5 ημέρες (2 – 8). Η θνητότητα ανήλθε στο 33%, ενώ οι επιζώντες υποβλήθηκαν με επιτυχία σε επανορθωτικές επεμβάσεις για την κάλυψη των δερματικών ελλειμμάτων. Οι παράγοντες που καθορίζουν την πρόγνωση διακρίνονται σε 3 κατηγορίες: σε αυτούς που σχετίζονται με την ηλικία και τη γενική κατάσταση του ασθενούς κατά την άφιξή του, στους παράγοντες που σχετίζονται με την έκταση της φλεγμονής και την επιθετικότητά της και στους ιατρογενείς παράγοντες, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται η ταχύτητα αντιμετώπισης, η έκταση και η επανάληψη της χειρουργικής επέμβασης

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Παρά τις εξελίξεις στη διάγνωση, την αντιμικροβιακή και εντατική θεραπεία, η θνητότητα της γάγγραινας Fournier σε μεγάλες σειρές κυμαίνεται από 0% έως 67%. Η μεγάλη αυτή απόκλιση υποδεικνύει ότι πρόκειται για πολυπαραγοντική νόσο.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΥΡΟΛΟΓΙΑ
ΣΤΥΤΙΚΗ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΚΡΑΤΕΙΑ ΟΥΡΩΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΡΙΖΙΚΗ ΟΠΙΣΘΟΗΒΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΤΕΚΤΟΜΗ. 5ΕΤΗΣ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ
ΣΤΥΤΙΚΗ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΚΡΑΤΕΙΑ ΟΥΡΩΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΡΙΖΙΚΗ ΟΠΙΣΘΟΗΒΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΤΕΚΤΟΜΗ. 5ΕΤΗΣ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ.

ΟΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ “Γ.Ν. ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ” ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Χατζημπούσιος Κ., Παπαλάκης Α., Ζησόπουλος Α., Πτωχός Α., Καλογεράς Ν., Καραφουλίδης Κ., Σιάνος Π., Χρυσογονίδης Ι.

ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας αναδρομικής μελέτης είναι η παρουσίαση των αποτελεσμάτων της κλινικής μας, σε ό,τι αφορά τη στυτική δυσλειτουργία και την ακράτεια ούρων, μετά από τη διενέργεια ριζικής οπισθοηβικής προστατεκτομής. Η μελέτη καλύπτει χρονικό ορίζοντα 5ετίας από την αρχική αντιμετώπιση και αφορά κλινικά εντοπισμένο καρκίνο του προστάτη.

ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ: 104 ασθενείς με μέσο όρο ηλικίας τα 67,6 έτη, υποβλήθηκαν σε ριζική οπισθοηβική προστατεκτομή για εντοπισμένο καρκίνο του προστάτη την πενταετία 2006-2010. Τα στοιχεία που συλλέχθηκαν εκτιμούν την προεγχειρητική σεξουαλική λειτουργία (IIEF-5) και μελετώνται αναδρομικά η μετεγχειρητική ακράτεια ούρων και η στυτική δυσλειτουργία στους 6 μήνες, στα 2 και 5 έτη μετά την επέμβαση. Έγινε σύγκριση του προεγχειρητικού και μετεγχειρητικού Gleason score, ελήφθησαν υπόψη φαρμακευτικές ουσίες υποβοήθησης του στυτικού μηχανισμού, καθώς επίσης ελήφθησαν υπόψη κοινωνικά και επιδημιολογικά χαρακτηριστικά.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Από το σύνολο των ασθενών το 27% ανέφεραν συχνή ακράτεια ούρων ή καθόλου εγκράτεια στους 6 μήνες, ποσοστό που μειώθηκε στο 15% στα 2 χρόνια και παρέμεινε στα ίδια επίπεδα (16%) στην 5ετία. Στα 5 χρόνια το 28% είχε στυτική λειτουργία ικανή για σεξουαλική επαφή, σε σχέση με το 21% που είχαν στη 2ετία και το 7,9% στο 6μηνο. Η σιλδεναφίλη ήταν η ουσία που χρησιμοποιήθηκε περισσότερο από τους ασθενείς με στυτική δυσλειτουργία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Σαφώς προκύπτει ότι η ακράτεια ούρων σε ποσοστό 15% και η στυτική δυσλειτουργία στο 72% είναι κοινός τόπος στην 5ετία σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ριζική οπισθοηβική προστατεκτομή. Ενώ η βελτίωση των συμπτωμάτων είναι εμφανής τα πρώτα 2 έτη μετά την επέμβαση, φαίνεται να παρατηρείται μία σταθεροποίηση των συμπτωμάτων και της λειτουργικής ικανότητας από το 2ο έως το 5ο έτος μετεγχειρητικά.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΥΡΟΛΟΓΙΑ
Η ΦΕΣΟΤΕΡΟΔΙΝΗ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΑΜΣΟΥΛΟΣΙΝΗ ΒΕΛΤΙΩΝΕΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΟΥΡΟΠΟΙΗΤΙΚΟ (LUTS) ΣΕ ΑΝΔΡΕΣ ΜΕ ΚΑΛΟΗΘΗ ΥΠΕΡΠΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ
Η ΦΕΣΟΤΕΡΟΔΙΝΗ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΑΜΣΟΥΛΟΣΙΝΗ ΒΕΛΤΙΩΝΕΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΟΥΡΟΠΟΙΗΤΙΚΟ (LUTS) ΣΕ ΑΝΔΡΕΣ ΜΕ ΚΑΛΟΗΘΗ ΥΠΕΡΠΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ
ΟΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ “Γ.Ν. ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ” ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Πτωχός Α., Παπαλάκης Α., Σιάνος Π., Χατζημπούσιος Κ., Καλογεράς Ν., Τυροθουλάκης Ε., Καραφουλίδης Κ., Χρυσογονίδης Ι.
ΣΚΟΠΟΣ : Σκοπό της έρευνας αποτέλεσε ο καθορισμός της αποτελεσματικότητας της χρήσης φεσοτεροδίνης για τη βελτίωση των συμπτωμάτων από το κατώτερο ουροποιητικό (LUTS) σε ασθενείς με καλοήθη υπερπλασία του προστάτη (ΚΥΠ), σε συνδυασμό με τον α-αδρενεργικό αποκλειστή ταμσουλοσίνη.
ΥΛΙΚΟ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ : Στην έρευνα συμμετείχαν 20 άνδρες με ΚΥΠ και LUTS, μέσης ηλικίας 64 ετών, στους οποίους χορηγήθηκε αρχικά για έξι μήνες ταμσουλοσίνη και στη συνέχεια, προστέθηκε στην αγωγή τους για τους επόμενους έξι μήνες 4 mg φεσοτεροδίνης ημερησίως. Για την αξιολόγηση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκαν το IPSS score, η συχνότητα ημερήσιων και νυχτερινών ουρήσεων, η μέγιστη ροή ούρων (Qmax), η ύπαρξη υπολειπόμενης ποσότητας ούρων μετά την ούρηση (PVR), η εμφάνιση επίσχεσης ούρων και η παρουσία ανεπιθύμητων ενεργειών.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ : Όλα τα άτομα ολοκλήρωσαν τη θεραπεία. Η μέση 24ωρη συχνότητα ουρήσεων μειώθηκε από 9,2 σε 6,85 ουρήσεις και τα επεισόδια νυχτουρίας μειώθηκαν από 3,95 σε 2,7 ανά νύχτα. Σημαντική διαφορά παρατηρήθηκε και στο IPSS score (-5). Η τιμή Qmax παρέμεινε σταθερή. Το PVR των 17 ασθενών παρέμεινε σταθερό, ενώ τρείς ασθενείς παρουσίασαν μη σημαντική αύξηση του υπολειπόμενου όγκου ούρων μετά την ούρηση. Δεν αναφέρθηκαν περιστατικά επίσχεσης ούρων καθώς και σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες που να απαιτούν τη διακοπή της χορήγησης του φαρμάκου.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ : Η θεραπεία με φεσοτεροδίνη σε συνδυασμό με ταμσουλοσίνη μπορεί να αποτελεί μια καλή θεραπευτική επιλογή αντιμετώπισης των συμπτωμάτων της συχνουρίας και επιτακτικότητας σε ασθενείς με ΚΥΠ.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΥΡΟΛΟΓΙΑ
ΔΙΑΚΥΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΤΕΚΤΟΜΗ: ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΚΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΣΕΙΡΑ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ.
ΔΙΑΚΥΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΤΕΚΤΟΜΗ: ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΚΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΣΕΙΡΑ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ.
ΟΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ Γ. Ν. Θ «Άγιος Δημήτριος»

Καλογεράς Ν., Παπαλάκης Α., Δημητριάδης Β., Χατζημπούσιος Κ., Καραφουλίδης Κ., Ζησόπουλος Α., Χρυσογονίδης Ι.
ΣΚΟΠΟΣ: Να αξιολογηθεί η συχνότητα και η βαρύτητα των αιμορραγικών επιπλοκών της
διακυστικής προστατεκτομής σε μια σύγχρονη σειρά επεμβάσεων.
ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Μελετήθηκαν αναδρομικά οι φάκελοι 312 ασθενών, που
υποβλήθηκαν σε διακυστική προστατεκτομή στην κλινική μας τα τελευταία τρία
χρόνια. Το μέγεθός του αδενώματος ήταν σε όλους τους ασθενείς μεγαλύτερο των
80ml σε u/s μετρηση που ειχε γίνει προεγχειρητικά. Στο τέλος της επέμβασης το
μπαλόνι του καθετήρα τοποθετείται στην κύστη. Αναζητήθηκαν στοιχεία σχετικά με
τον αριθμό των ασθενών που χρειάστηκε να μεταγγιστούν, την ποσότητα του αίματος
που χορηγήθηκε καθώς και τις τιμές του Hct της Hb τόσο προεγχειρητικά όσο και
περιεγχειρητικά ή μετεγχειρητικά όταν η μετάγγιση κρίθηκε αναγκαία.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 72 έτη (61-87) και ο μέσος
χειρουργικός χρόνος 50 λεπτά (35-115). Μετάγγιση χρειάστηκαν 26 ασθενείς. Από
αυτούς 15 έλαβαν μια μονάδα αίματος, 6 δύο μονάδες και 5 περισσότερες μονάδες
συμπυκνωμένων ερυθρών. Δέκα ασθενείς μεταγγίστηκαν διεγχειρητικά και δεκαέξι
μετεγχειρητικά. Η μέση τιμή Hb όταν αποφασίστηκε η μετάγγιση ήταν 8,6 (7,4-9,2)
Η μέση μείωση της αιμοσφαιρίνης ήταν 3,4 g/dl. Πέντε ασθενείς μεταγγίστηκαν
με τιμή Hb >8.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η διακυστική προστατεκτομή είναι αποτελεσματική και ασφαλής
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΥΡΟΛΟΓΙΑ
ΘΗΛΩΔΕΣ ΚΥΣΤΑΔΕΝΩΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΔΙΔΥΜΙΔΑΣ
ΘΗΛΩΔΕΣ ΚΥΣΤΑΔΕΝΩΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΔΙΔΥΜΙΔΑΣ

ΟΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ “Γ.Ν. ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ” ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Παπαλάκης Α., Τυροθουλάκης Ε., Πτωχός Α., Δημητριάδης Β., Χατζημπούσιος Κ., Σαρίκας Θ., Τσομπανίδου Χρ., Χρυσογονίδης Ι.

Σκοπός
Σκοπός της εργασίας είναι η παρουσίαση σπάνιας περίπτωσης θηλώδους κυσταδενώματος της επιδιδυμίδας σε άνδρα ηλικίας 80 ετών

Υλικό και Μέθοδοι
Ο ασθενής προσήλθε στο Νοσοκομείο μας αιτιώμενος ανώδυνο ψηλαφητό μόρφωμα του δεξιού οσχέου
Κατά τον κλινικοεργαστηριακό έλεγχο δεν παρατηρήθηκαν στοιχεία συνδρόμου Von Hippel Lindau

Αποτελέσματα
Έγινε δεξιά ορχεκτομή και το χειρουργικό παρασκεύασμα στάλθηκε για ιστολογική εξέταση.
Στον μακροσκοπικό έλεγχο παρατηρήθηκε στην κεφαλή της επιδιδυμίδας σχετικά περιγεγραμμένος πολυκυστικός με ορώδες περιεχόμενο όγκος διαστάσεων 4χ3,5χ3 εκ.
Η μικροσκοπική εξέταση έδειξε στην επιδιδυμίδα κυστική διάταση των πόρων με θηλώδεις σχηματισμούς που επαλείφονται από κυβοειδές ή κυλινδρικό επιθήλιο χωρίς στοιχεία ατυπίας. Τα ιστολογικά ευρήματα τα οποία έθεσαν με ευκολία την διάγνωση του θηλώδους κυσταδενώματος της επιδιδυμίδας περιορίζονταν στην μάζα αυτή και απείχαν από τα χειρουργικά χείλη εκτομής.

Συμπέρασμα
Η περιγραφή των σπάνιων αυτών περιστατικών θα μπορούσε να βοηθήσει στην έγκαιρη αναγνώριση και ταυτοποίηση αυτών των νεοπλασμάτων με σκοπό την καταλληλότερη θεραπευτική αντιμετώπισή τους
Mάριος Ξηρομερίτης
Διευθυντής ουρολογικής Ιασώ Θεσσαλίας
Tμηματική πεεκτομή και αποκατάσταση με δερματικό μόσχευμα μερικού πάχους και εκτομή υπερηβικού λίπους.
ΣΚΟΠΟΣ:
Να αναδείξουμε τις δυσκολίες της επανορθωτικής ανδρολογίας στους ογκολογικούς ασθενείς με καρκίνου του πέους.

Υλικό και μέθοδος :
Aσθενής άρρεν 58 ετών, προσήλθε μετά από χειρουργική επέμβαση περιτομής. H φίμωση τον ταλαιπωρούσε τα τελευταία 4 χρόνια. Ο ασθενής ανέφερε ότι δεν υπήρξε καμία βελτίωση μετά την περιτομή και ανέφερε επίσης και πόνο ήπιο κατά διαστήματα. Έλεγχος -εξετάσεις:
Η κλινική εξέταση έθετε σαφής υπόνοιες για νεο -εξεργασία στην βάλανο του ασθενούς .Το μόριο είχε εισολκή προς το όσχεο και δεν αναδεικνυόταν επισκοπικά . Η ανάταξη και εμφάνιση του μορίου ήταν επώδυνη.

Ο προεγχειρητικός έλεγχος που συμπεριλάμβανε πλην των καθιερωμένων και αξονικές τομογραφίες (άνω- κάτω κοιλίας και οπισθοπεριτοναίου ) ήταν αρνητικός .Λεμφαδένες δεν αναγνωρίστηκαν ούτε κλινικά ούτε εργαστηριακά-απεικονιστικά .

Xειρουργική επέμβαση:
Ο ασθενής υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση με ραχιαία αναισθησία και μέθη .Το ιστορικό του ήταν ελεύθερο από άλλες παθήσεις . Η ταχεία βιοψία εντός του χειρουργείου ανέδειξε πλακώδες διηθητικό καρκίνωμα .
Διενεργήθηκε στη συνέχεια μερική πεεκτομή .Η ουρήθρα που απέμεινε στο ύψος-όριο της κεντρικής μοίρας της πεικής ουρήθρας μετά την τοποθέτηση του καθετήρα καλύφθηκε από δερματικό ελεύθερο μηριαίο μόσχευμα μερικού πάχους και μήκους περί τα 11 cm.

Η ιστολογική του εκτομηθέντος παρασκευάσματος επιβεβαίωσε την ταχεία βιοψία .

Τα χειρουργικά τραύματα επουλώθηκαν μετά από 6 εβδομάδες .

Aποτελέσματα:
-Στον συγκεκριμένο ασθενή δεν εμφανίσθηκαν και δεν υπήρξαν διεγχειρητικές και μετεγχειρητικές επιπλοκές.
-Η ποιότητα ζωής του ασθενούς είναι σε πολύ καλή .
-Εξυπηρετεί μόνος τον εαυτό του χωρίς άλλα δερματικά προβλήματα από την έξοδο των ούρων .
-Καταφέρει να συλλαμβάνει το μόριο του και να λειτουργεί φυσιολογικά ως προς την ούρηση.
-0 μετεγχειρητικός πόνος βρισκότανε σε ανεκτά επίπεδα και αντιμετωπιζόταν με τα συνήθη ήπια αναλγητικά .

Συμπεράσματα :
-H πεεκτομή είναι μια συνηθισμένη χειρουργική επέμβαση με σκοπό την αντιμετώπιση ογκολογικών ασθενών .
-Βασικό σημείο προσοχής είναι η διατήρηση του δερματικού μοσχεύματος στεγνού και καθαρού ,δέκα μέρες τουλάχιστον μετά την επέμβαση .
-Μικρά σημεία νέκρωσης του δερματικού μοσχεύματος επουλώνονται μόνα τους κατά δεύτερο σκοπό .
-Βασικό σημείο προσοχής είναι η καθήλωση του μοσχεύματος στο κολόβωμα του πέους .

Mάριος Ξηρομερίτης (Διευθυντής ουρολογικής Ιασω Θεσσαλίας)-Ζαχαράκης Βαγγέλης χειρουργός ουρολόγος -ανδρολόγος
Aντώνιος Μυκωνίου
Ουρολόγος
Ανθεκτικά στελέχη της pseudomonas aeruginosa. Ποιο είναι το καλύτερο θεραπευτικό σχήμα αντιμετώπισης τους;
Σκοπός Να μελετήσουμε την αποτελεσματικότητα των διαφόρων θεραπευτικών πρωτοκόλλων στην αντιμετώπιση των ανθεκτικών στελεχών της pseudomonas aeruginosa που εμφανίζονται στις ουρολοιμώξεις.

Υλικό και μέθοδος Την τελευταία πενταετία αντιμετωπίσαμε στην κλινική μας 51 ασθενείς με ουρολοίμωξη από ανθεκτικά στελέχη pseudomonas aeruginosa . Η συγκεκριμένη μελέτη είναι μια μεταανάλυση του τρόπου αντιμετώπισης που υποβλήθηκαν .
Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο κύριες ομάδες ανάλογα με το αν υποβλήθηκαν σε θεραπεία με colistin ή άλλα αντιβιοτικά . Κάθε μία από τις κύριες ομάδες είχε δύο υποομάδες ανάλογα με το αν ο ασθενής υποβλήθηκε αποκλειστικά σε πολυήμερη ενδοφλέβια θεραπεία ή αν αρχικά έλαβε ολιγοήμερη ενδοφλέβια αγωγή και εν συνεχεία από του στόματος ή ενδομυική αγωγή στο σπίτι .
Ο επανέλεγχος γίνονταν με καλλιέργεια ούρων 7 ημέρες και ένα μήνα μετά το τέλος της αγωγής και θεωρούνταν επιτυχής μόνο επί αρνητικού αποτελέσματος και στις δύο.

Αποτελέσματα Και στις δύο ομάδες τα μεγαλύτερο ποσοστό εκρίζωσης εμφάνισαν οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε πολυήμερη ενδοφλέβια θεραπεία το οποίο μάλιστα στην περίπτωση του colistin έφτασε το 80% . Αντίθετα στην περίπτωση χρήσης ολιγοήμερης αγωγής με αζτρεονάμη και εν συνεχεία από του στόματος αγωγή είχαμε ποσοστό εκρίζωσης μόνο 20% . Οι παρενέργειες δεν είχανε διαφορές ούτε ανάμεσα στις δύο κύριες ομάδες ούτε όμως ανάμεσα και στις υποομάδες .

Συμπεράσματα Από τη μελέτη μας προκύπτει ότι η καλύτερη αγώγή για την αντιμετώπιση ανθεκτικών νοσοκομειακών στελεχών pseudomonas aeruginosa είναι η πολυήμερη , τουλάχιστον για 7 ημέρες , ενδοφλέβια αγωγή με colistin .